welcome my space. Erato

"Μη νιώθεις πως τα πάντα πάνε λάθος.

Ακόμη και ένα σταματημένο ρολόι δείχνει σωστά την ώρα δύο φορές την ημέρα.."


"Να επιστρέφεις πάντα ό,τι δανείζεσαι.."


"Ξυπνώντας το πρωί,βάλε το αγαπημένο σου τραγούδι και φτιάξε τη μέρα σου.."


"Ό,τι και όποιος σε στεναχωρεί, γράψ'το στην άμμο,σε μια παραλία.

Παρατήρησε πως τα κύματα θα σβήσουν σιγά σιγά τα πάντα.."


"Κάνε το καλό και ρίξ΄το στο γιαλό.στο γκρεμό..στο βουνό..

Μη περιμένεις αντάλλαγμα για ό,τι κάνεις.

Κάν'το για' σένα.."


"Φτιάξε όλα τα σπασμένα αντικείμενα που υπάρχουν σπίτι σου

και αυτό θα σε βοηθήσει να φτιάξεις

και τα σπασμένα κομμάτια της ψυχής σου.."


"Κάθε φορά που μαλώνεις με τα παιδιά σου

αγκάλιαζε τα μετά.."


"Ευτυχία είναι να έχεις κάποιον ν' αγαπάς,

κάτι ασχολείσαι μαζί του

και κάτι να ελπίζεις.."


"Μη περιμένεις να σε πάρει τηλέφωνο.

Πάρε εσύ.."


"Χαμογέλα την ώρα που απαντάς στο τηλέφωνο.

Ο συνομιλητής σου θα το ακούσει στη φωνή σου.."


"Όταν μιλάς σε κάποιον,

κοίτα τον μέσα στα μάτια.."


"Βγάζε τα γυαλιά ηλίου όταν μιλάς σε κάποιον.."


"Προτίμησε να είσαι χαρούμενος παρά να έχεις πάντα δίκιο.."


"Να θυμάσαι πως όταν κάποιος άνθρωπος φεύγει από τη ζωή μας,

πάντα έρχεται κάποιος καινούριος.."


"Όταν ραγίσει η καρδιά σου,βάλε συμβολικά ένα hansaplast πάνω της,

για να σου θυμίζει ότι

όλα θεραπεύονται όπως και οι πληγές που έκλεισαν στο παρελθόν.."


"Να συγχωρείς πάντα πρώτος.."


"Αιφνιδίασε τον εχθρό σου,στέλνοντάς του ένα μήνυμα αγάπης.."


"Σκέψου πως δεν υπάρχουν συμπτώσεις.Όλα γίνονται για κάποιο λόγο.."


"Τα πράγματα στη ζωή είναι απλά.

Ό,τι δίνεις παίρνεις.

Όλα εδώ πληρώνονται,όλα εδώ εξαργυρώνονται και όλα εδώ επιστρέφουν.."

 Φλεβάρης. Ο αγαπημένος μου μήνας!
Γιατί;
Βασικά γιατί είναι ο προάγγελος μιας επανάστασης: της άνοιξης!
Βλέποντας σήμερα στη διαδρομή μου τις ανθισμένες αμυγδαλιές,
η μουντή μου διάθεση άλλαξε και πήρε το άσπρο χρώμα των ανθών.
Τώρα,θα μου πείτε πως έχουμε ακόμα καιρό μέχρι την πλήρη ανθοφορία
και την οριστική αποχώρηση του χειμώνα.
Ναι, μα ο τελάλης ο Φλεβάρης το είπε: με το μεγάλωμα της μέρας
και το άνθισμα των αμυγδαλιών. Κι εμείς θα περιμένουμε.
Η προσμονή του καλού νέου, είναι πολλές φορές καλύτερη και από το ίδιο το νέο!
Ο άλλος λόγος που από μικρή θεωρούσα το Φλεβάρη σαν τον καλύτερο μήνα του χρόνου,
είναι το γεγονός πως έχει τις λιγότερες μέρες!
Και λοιπόν;
Λοιπόν, αν είσαι μαθητής, οι μέρες του σχολείου είναι λιγότερες,,
αν είσαι φαντάρος ή φυλακισμένος, οι μήνες της απόλυσής σου
έρχονται γρηγορότερα, κι αν είσαι μισθωτός, πληρώνεσαι νωρίτερα!
Το μόνο μελανό σημείο του Φλεβάρη είναι πως αν είσαι
καταδικασμένος σε θάνατο, η εκτέλεσή σου θα γίνει νωρίτερα!
Ε, και ποιος μήνας είναι τέλειος…

Καλό μήνα

Καλημέρα και καλό μήνα!

Με καλές σκέψεις ... θετική ενέργεια

Κάθε νέα μέρα μας επιφυλάσσει γεγονότα ζωής

είτε ευχάριστα είτε δυσάρεστα

και ωφείλουμε να λαμβάνουμε κάθε δράση ζωής

στην οποία συμμετέχουμε,

με τους ωφελιμότερους για μας τρόπους....

Γεμάτος ευωδιές

και χρώματα

εύχομαι να είναι

ο φλέβάρης

για σας φίλοι μου

φιλάκιαααα

καληνύχτα σε όλους σας και εύχομαι ο Μορφέας

σήμερα να σας στείλει τον έρωτα αγκαλιά!!!!

Φιλιά σε όλους!

Είμαστε ότι σκεφτόμαστε

Όλη μας η ύπαρξη καθορίζεται από τις σκέψεις μας. 

Οι σκέψεις διαμορφώνουν το χαρακτήρα, ο δε χαρακτήρας είναι η μοίρα του ανθρώπου.

Δεν λέμε πάντα ότι σκεφτόμαστε, αλλά καλό είναι να σκεφτόμαστε πάντα ότι λέμε, γιατί οι σκέψεις είναι σαν τα μπούμερανγκ.

Η καλλιέργεια της θέλησης είναι το μυστικό της ύπαρξης.

Όλοι είμαστε γεννημένοι για κάτι καλύτερο.

 Για να φτάσει κανείς στην επίτευξη του σκοπού του, δεν χρειάζεται τόσο εξαιρετικό ταλέντο, όσο μια δυνατή θέληση.

Είναι μακρύς ο δρόμος από την πρόθεση ως την πράξη.

 Τον δρόμο που έχεις να διανύεις, κανείς δεν μπορεί να τον περπατήσει για σένα.

 Δεν ελευθερώνεσαι από κάτι αποφεύγοντάς το, παρά διασχίζοντάς το.

Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ανακαλύψει νέους ωκεανούς , αν δεν έχει το κουράγιο να χάσει τη θέα της ακτής.

Κάθε τι που η ψυχή επιθυμεί πολύ, το πετυχαίνει.

Η επιθυμία όταν κορεσθεί, πεθαίνει κιόλας.

                                                                  Νικούν όσοι πιστεύουν ότι θα νικήσουν.    

Έρως και Ψυχή

Υπάρχει ένας μύθος, που λέει ο Απουλήιος, για την κόρη ενός βασιλιά, την Ψυχή, τόσο όμορφη, ώστε οι άνθρωποι άρχισαν να τη θαυμάζουν και να τη λατρεύουν, λησμονώντας ακόμη κι αυτήν την Αφροδίτη. Βλέποντας τα ιερά της να ερημώνονται, η θεά ζήτησε από το γιο της, τον Έρωτα, να τιμωρήσει αυτήν τη θνητή, κάνοντάς την να ερωτευτεί τον πιο αποκρουστικό άντρα του κόσμου. Πράγματι, ο Έρωτας πήγε στην κάμαρα της κόρης· εκτός από τα θανάσιμα βέλη του, είχε μαζί του και δύο κεχριμπαρένια δοχεία – το ένα με το πικρό νερό της λύπης και το άλλο με το γλυκό νερό της χαράς. Η Ψυχή κοιμόταν κι εκείνος έσταξε στα χείλη της μερικές σταγόνες πικρό νερό – όμως, η ομορφιά της άρχισε να τον αιχμαλωτίζει. Ίσα που την άγγιξε με την άκρη του βέλους του· εκείνη ξύπνησε· δεν μπορούσε να τον δει, όμως εκείνος είδε τα μάτια της και μαγεμένος από εκείνο το βλέμμα έστρεψε κατά λάθος το ίδιο του το βέλος στον εαυτό του. Έχοντας πέσει θύμα της δύναμής του, ο Έρωτας ράντισε με το γλυκό νερό τα μαλλιά της Ψυχής, θέλοντας να επανορθώσει το κακό που της είχε κάνει.

Καθώς περνούσε ο καιρός, η Ψυχή εξακολουθούσε να προκαλεί το θαυμασμό και τη λατρεία των ανθρώπων. Όμως, κανείς δεν την ερωτεύτηκε, κανείς δεν ζήτησε να την παντρευτεί. Απελπισμένοι οι γονείς της πήγανε στο Μαντείο των Δελφών· και ο Απόλλωνας, δασκαλεμένος από τον Έρωτα, έδωσε τον τρομερό χρησμό του: «η Ψυχή δεν προορίζεται για γυναίκα κανενός θνητού· ο άντρας της την περιμένει στην κορυφή ενός βουνού, και είναι ένα αποκρουστικό τέρας, που κανείς, ούτε θνητός ούτε αθάνατος, δεν μπορεί να του αντισταθεί».

Ο χρησμός προκάλεσε θλίψη, όμως ποιος θα μπορούσε να αγνοήσει τα λόγια του θεού; Ο γάμος ετοιμάστηκε μέσα σε ατμόσφαιρα πένθιμη, όλος ο λαός συνόδεψε με θρήνους τη νύφη στην κορυφή του βουνού και την άφησε εκεί μόνη της. Κι ενώ εκείνη περίμενε κλαίγοντας την εκπλήρωση του χρησμού, ο Ζέφυρος τη σήκωσε απαλά από τη γη και την έφερε σε μια ανθισμένη κοιλάδα. Η κόρη αποκοιμήθηκε αποκαμωμένη κι όταν ξύπνησε, περπάτησε τριγύρω και είδε μπροστά της ένα λαμπρό παλάτι, που φαινόταν πως δεν το είχαν φτιάξει χέρια θνητού. Γοητευμένη, μπήκε στις εξαίσιες αίθουσες κι άκουσε μια φωνή να της λέει πως ό,τι έβλεπε ήταν δικό της και πως αυτό θα ήταν το σπίτι της από δω και πέρα.

Αργά τη νύχτα, έφτασε και ο κύριος του παλατιού· η Ψυχή δεν μπορούσε να τον δει, όμως, καθώς έγειρε δίπλα της κι άρχισε να της μιλάει τρυφερά, όλοι της οι φόβοι εξαφανίστηκαν· ήξερε πως ο άντρας της δεν μπορεί να ήταν ένα αποκρουστικό τέρας, αλλά εκείνος που χρόνια περίμενε και ονειρευόταν.

Δεν πέρασε καιρός και η Ψυχή άρχισε να νιώθει νοσταλγία για την οικογένειά της. Ζήτησε, λοιπόν, από τον άντρα της να της επιτρέψει να δεχτεί τις δυο της αδελφές και να τους δείξει πόσο ευτυχισμένα ζούσε. Εκείνος προσπάθησε να την αποτρέψει, προειδοποιώντας την για τις συμφορές που θα ακολουθούσαν. Όμως δεν μπόρεσε ν’ αντισταθεί για πολύ στα δάκρυα και στις ικεσίες της και τελικά υπέκυψε, αφού προηγουμένως την έβαλε να του υποσχεθεί πως, ό,τι κι αν γινόταν, δεν θα επιχειρούσε ποτέ να τον δει. Έτσι, την άλλη μέρα, ο Ζέφυρος μετέφερε στο παλάτι τις δύο αδελφές της Ψυχής. Η αρχική τους χαρά για την ευτυχία της δεν άργησε να μετατραπεί σε ζήλια· κι όταν την κατάφεραν να τους πει ότι δεν είχε δει ποτέ τον άντρα της, βρήκαν τον τρόπο να καταστρέψουν αυτήν την ευτυχία. Της υπενθύμισαν τον χρησμό και την έπεισαν ότι το αποκρουστικό τέρας που μοιραζόταν τις νύχτες το κρεβάτι της δεν θ’ αργούσε να την σκοτώσει: «Καλύτερα, λοιπόν, να τον σκοτώσεις πρώτη εσύ· πάρε αυτό το μαχαίρι, και όταν αποκοιμηθεί, κάρφωσέ το στην καρδιά του».

Έφυγαν, αφήνοντάς την να παλεύει με τους αναγεννημένους φόβους της και με την αίσθηση ότι δεν μπορεί να ήταν αληθινά τα λόγια τους. Ξεχνώντας τις προειδοποιήσεις του και τις υποσχέσεις της, τον περίμενε ν’ αποκοιμηθεί κι ύστερα πήρε ένα λυχνάρι και το μαχαίρι και έσκυψε από πάνω του, αποφασισμένη να τον σκοτώσει, αν η μορφή του ήταν τερατώδης. Αλλά, αντί για το αποκρουστικό τέρας, είδε τον ομορφότερο από τους θεούς· το μαχαίρι της έπεσε από τα χέρια και καθώς έγειρε για να τον δει καλύτερα, μια σταγόνα καυτό λάδι από το λυχνάρι έπεσε στον ώμο του. Άνοιξε τα μάτια του, την κοίταξε και χωρίς να πει λέξη πέταξε έξω από το παράθυρο. Εκείνη προσπάθησε να τον ακολουθήσει, αλλά έπεσε στο χώμα – εκεί πεσμένη τον άκουσε να της λέει «Έτσι λοιπόν ανταποδίδεις την αγάπη μου; Πήγαινε στις αδελφές σου, αφού προτίμησες τις συμβουλές τους από μένα. Η μοναδική σου τιμωρία είναι ότι ποτέ πια δεν θα με ξαναδείς: η αγάπη δεν μπορεί να ζήσει με την καχυποψία». Κι έφυγε.

Κανένας θρήνος, κανένας λόγος μετάνοιας, καμιά ικεσία δεν μπόρεσαν να τον λυγίσουν. Το παλάτι και η ανθισμένη κοιλάδα εξαφανίστηκαν σαν μην είχαν ποτέ υπάρξει και η Ψυχή απόμεινε μόνη της σ’ έναν ερημωμένο τόπο.

Τον είχε προδώσει. Τα είχε χάσει όλα. Έπρεπε να τιμωρηθεί, αλλά όχι έτσι, όχι με μια ζωή χωρίς τον Έρωτα. Αποφάσισε να γυρίσει όλον τον κόσμο, αναζητώντας τον. Περπατούσε μέρες και νύχτες, χωρίς τροφή και νερό, τα ρούχα της κουρελιάστηκαν, το σώμα της γέμισε πληγές· αλλά δεν την ένοιαζε – ήθελε μόνο να τον βρει, να του ζητήσει να τη συγχωρέσει, κι αν εκείνος δεν μπορούσε, να της χάριζε τουλάχιστον τον θάνατο. Κάποτε έφτασε σ’ έναν ναό και σκέφτηκε ότι ίσως εκεί να έβρισκε τον αγαπημένο της. Ο ναός ήταν αφιερωμένος στη θεά Δήμητρα, που συγκινήθηκε από τις προσευχές της δύστυχης κοπέλας και τη συμβούλεψε να πάει στην Αφροδίτη, να υποταχτεί στο θέλημά της και να της ζητήσει συγχώρεση.

Γεμάτη αμφιβολίες για το αν θα μπορούσε να εξευμενίσει την τρομερή θεά, η Ψυχή ακολούθησε τη συμβουλή. Η Αφροδίτη τη δέχτηκε αλλά η όψη της δεν προμήνυε τίποτα καλό. Της μίλησε με περιφρόνηση και της είπε πως αν θέλει να κερδίσει τον Έρωτα, θα πρέπει να περάσει αρκετές δοκιμασίες. Ύστερα την οδήγησε στον αποθήκη, της έδειξε ένα τεράστιο σωρό από μικρούς σπόρους και τη διέταξε να τους έχει ξεχωρίσει μέχρι το βράδι. Όταν έμεινε μόνη, η Ψυχή άρχισε να θρηνεί με τέτοια απόγνωση, ώστε τα μυρμήγκια τη λυπήθηκαν και μαζεύτηκαν κατά εκατοντάδες γύρω από τους σπόρους· πριν βραδιάσει, η διαταγή της Αφροδίτης είχε εκτελεστεί.

Η δεύτερη δοκιμασία δεν ήταν λιγότερο δύσκολη. Η θεά έδειξε στην Ψυχή τις όχθες ενός ποταμού όπου έβοσκαν χρυσόμαλλα πρόβατα και διέταξε να της φέρει λίγο από το πολύτιμο μαλλί τους. Καθώς η κοπέλα πλησίαζε στον ποταμό, άκουσε τα καλάμια να της ψιθυρίζουν πως, αν περίμενε να έρθουν τα πρόβατα να πιουν νερό, θα μπορούσε έπειτα να μαζέψει το μαλλί που θ’ απέμενε στα κλαδιά των γύρω θάμνων.

Αλλά το χρυσό μαλλί δεν ήταν αρκετό για να κατευνάσει τη μανία της Αφροδίτης. Έδωσε, λοιπόν, στην Ψυχή ένα άδειο κουτί και τη διέταξε να πάει στον Άδη, να παρουσιαστεί στην Περσεφόνη και να της πει: «Η κυρά μου, η Αφροδίτη, σε παρακαλεί να της στείλεις λίγη από την ομορφιά σου, επειδή φροντίζοντας τον πληγωμένο γιο της έχασε ένα μέρος από τη δική της».

Σίγουρη πια για τη μοίρα της, η Ψυχή κίνησε για τον κόσμο του Ερέβους. Και πάλι, μια φωνή την καθοδήγησε πώς θα βρει το δρόμο για το βασίλειο του Πλούτωνα, πώς θα αποφύγει τους κινδύνους και πώς θα περάσει με ασφάλεια από τον Κέρβερο· και τη συμβούλεψε να μην ανοίξει για κανένα λόγο το κουτί που θα της έδινε η Περσεφόνη.

Η αρχόντισσα του Κάτω Κόσμου δεν αρνήθηκε το αίτημα της Αφροδίτης, κι έτσι η Ψυχή ολοκλήρωσε κι αυτή τη δοκιμασία. Αλλά, καθώς επέστρεφε, ξέχασε την τελευταία συμβουλή και άνοιξε το κουτί, με σκοπό να πάρει λίγη από την ομορφιά της θεάς, ώστε να μην εμφανιστεί άσχημη μπροστά τον αγαπημένο της Έρωτα.

Το κουτί ήταν άδειο – ή τουλάχιστον η Ψυχή δεν είδε τίποτα· όμως, σχεδόν αμέσως έπεσε στα μισά του δρόμου, βυθισμένη σ’ έναν περίεργο ύπνο – επειδή, η Περσεφόνη είχε βάλει μέσα στο κουτί τον Ύπνο της Στυγός.

Όλον αυτόν τον καιρό, ο Έρωτας ήταν σχεδόν φυλακισμένος στο παλάτι της μητέρας του, μέχρι να επουλωθεί πληγή του. Τη στιγμή που η Ψυχή υπέκυπτε στην περιέργειά της, εκείνος είχε πια ανακτήσει τις δυνάμεις του· βρίσκοντας ένα παράθυρο που είχε ξεχαστεί μισάνοιχτο, πέταξε έξω για να βρει την αγαπημένη του, αφού του ήταν αδύνατο να παρατείνει άλλο την τιμωρία της. Την είδε πεσμένη στο χώμα και την άγγιξε με την άκρη του αργυρού του βέλους: «Για άλλη μια φορά σε νίκησε η περιέργειά σου» της είπε· «ωστόσο, κάνε την παραγγελία της μητέρας μου και θα φροντίσω εγώ για τα υπόλοιπα».

Πράγματι, η Ψυχή παρέδωσε το κουτί στην Αφροδίτη, ενώ ο Έρωτας παρουσιάστηκε στον Δία και ζήτησε τη μεσολάβησή του. Σε λίγο, ο Ερμής έφερε την Ψυχή στον Όλυμπο, ενώπιον των θεών, και της προσέφερε ένα ποτήρι αμβροσία, λέγοντας: «Πιες το, Ψυχή, και θα γίνεις αθάνατη· ο Έρωτας ποτέ δεν θα ξεφύγει από αυτόν τον δεσμό, και οι γάμοι σας θα είναι αιώνιοι».

Κι έτσι, μετά από λάθη και δοκιμασίες, η Ψυχή ενώθηκε για πάντα με τον Έρωτα, κερδίζοντας το δώρο της αθανασίας.

ΑΥΓΗ

Η αυγή άπλωνε τα χρωμάτα της στον ουρανό .
Μια ρόζ πινελιά αθωότητας για το ξεκίνημα της νέας μέρας ,
μια χρυσαφιά για τις ευκαιρίες που θα έρχονταν
τις επόμενες στιγμές, μια ασημένια για την αγνότητα
των ανώτερων, γκρίζα για τον κόσμο που δεν βλέπει
πέρα από την μύτη του, μπλέ για την παλικαριά των γενναίων
και μια λευκή για τις παρθένες  που δεν έχουν γνωρίσει
ακόμη το άγγιγμα  του άντρα.     
Η πανδαισία των χρωμάτων της ανατόλης ήταν χάρμα οφθαλμών .
  Ενιωσα τόσο γεμάτη ,τόσο χαρούμενη, και με την ελπίδα της
επόμενης μέρας. Κάθε ανατολή έρχεται με δικά της χρώματα
αρκεί να μπορείς να τα δής .           

Έμαθα πως δεν μπορείς να κάνεις κάποιον να σ’ αγαπήσει.
Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να τον κυνηγάς επίμονα μέχρι να τον πιάσει πανικός
και να παραδοθεί.
Έμαθα πως όσο και αν νοιάζομαι για κάποιον άνθρωπο, μερικοί είναι απλώς μακάκες.
Έμαθα πως παίρνει χρόνια πολλά για να δημιουργήσω εμπιστοσύνη και δεν χρειάζεται
τίποτα παραπάνω από μια υποψία, χωρίς αποδείξεις, για να την καταστρέψει.
Έμαθα πως δεν πρέπει να συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους άλλους.
Είναι σε πολύ πιο χάλια κατάσταση απ’ ότι φαντάζεσαι.
Έμαθα πως είμαστε υπεύθυνοι για ότι κάνουμε, εκτός αν είμαστε διασημότητες
Έμαθα πως όσο καυτή και χυμώδης είναι μια σχέση στην αρχή, το πάθος 
μειώνεται σιγά σιγά και είναι καλύτερα να πάρει τη θέση του ένα γερό
πορτοφόλι.
Έμαθα πως γι’ αυτούς που νοιάζεσαι περισσότερο στη ζωή, την
κοπανάνε πολύ γρήγορα και οι λιγότερο σημαντικοί απλά δεν
φεύγουν ποτέ.  

Αν

Τα αρχαία Μυστήρια ήταν ίσως η ανώτερη πνευματική κληρονομιά στην αρχαία Ελλάδα. Ήταν κυρίως κρυφές λατρείες, όπου έπρεπε πρώτα κανείς να μυηθεί, κοινώς να εισαχθεί. Ο οπαδός αυτής της λατρείας ονομαζόταν Μύστης και το πρόσωπο που τον εισήγαγε σ' αυτή Μυσταγωγός. Κάθε μυστηριακή κοινότητα είχε τα κοινά γεύματα , τους κοινούς χορούς και τις ιεροτελεστίες , όπου άνθρωποι που έσμιξαν στο ίδιο χορό, που συμμετείχαν στα ίδια δρώμενα ένιωθαν για πάντα ενωμένοι.

Στην εσωτερική έννοιά τους παρουσίαζαν τις αιώνιες αλήθειες είτε ήταν φυσικές είτε ήταν πνευματικές που διατηρήθηκαν στο πέρασμα χιλιάδων ετών.

Από τα λίγα που γνωρίζουμε για αυτά φαίνεται ότι παρουσίαζαν αλληγορικές αναπαραστάσεις που συμβολίζουν τα πεπρωμένα των ψυχών μετά θάνατον, το νόμο και την ενότητα που συνδέουν όλα τα όντα. Επίσης ήταν τελετουργίες για την ευκαρπία της γης , για την πολυπόθητη βροχή.

Και υπήρχαν πάντα τοπικά μυστήρια ,αλλά και μυστήρια που απόκτησαν πανελλήνια εμβέλεια όπως τα Ελευσίνια, τα Ορφικά , τα Κρητικά και τα Καβείρια..

Όλα σχεδόν επηρεασμένα από αυτά της Αιγύπτου, αναδιοργανώθηκαν με την παρέμβαση μεγάλων μυστών και ιεροφαντών που θήτευσαν πριν στα Αιγυπτιακά ιερά όπως ο Κάδμος , ο Ορφέας, ο Φερεκύδης , ο Επιμενίδης , ο Πυθαγόρας.

Στα μυστήρια όλων των εποχών και όλων των θρησκειών οι άνθρωποι επιδιώκουν τη βοήθεια του θεού ή των θεών. Και την επιδιώκουν από την στιγμή που μπόρεσαν να συλλάβουν την ιδέα των πανίσχυρων θεών και του υπερβατικού τους κόσμου. Τα μυστήρια εμφανίζονται σε ένα αρκετά αναπτυγμένο πολιτιστικό στάδιο του ανθρώπου . Η σύλληψη της έννοιας των θεών, των πνευμάτων και ενός υπερβατικού κόσμου που υπάρχει πέρα από τις αισθητές δυνατότητες του ανθρώπου , αποτελούν την αναγκαία προϋπόθεση για την ύπαρξη των μυστηρίων.

Βασικό στοιχείο στην τέλεση των μυστηρίων ήταν ο κύκλος των μυημένων. Αλλά έως ένα βαθμό συμμετείχαν και μη μυημένοι διαφορετικά δεν θα υπήρχε συνέχεια στα μυστήρια αν δεν υπήρχαν μυημένοι.

Εκεί μπορούσαν να λάβουν μέρος μόνο όσοι πετύχαιναν μετά από προετοιμασίες δοκιμασιών και υποσχέσεων (π.χ περί εχεμύθειας) και μόνο τότε γίνονταν δεκτοί στο χώρο των μυημένων. Στους χώρους εκείνους που υπήρχε εξωτερική και εσωτερική λειτουργία ιδιαίτερη έμφαση δινόταν στην ψυχική ανύψωση του ανθρώπου προς την πνευματική του ολοκλήρωση και τελειοποίηση μέσω του καθαρμού και του εξαγνισμού , για να κατακτήσει ο μυημένος με την ψυχή του την αγάπη και την πνευματική ελευθερία. Το κυριότερο μέρος από την εξωτερική μύηση ήταν οι καθαρμοί και οι εξαγνισμοί , όπου το μέρος αυτό των Μυστηρίων ονομαζόταν καθάρσια ή και καθαρμοί.

Όλα τα μυστήρια του κόσμου έχουν για κέντρο τους τη Μητέρα-Γη που στους διάφορους λαούς παίρνει και ιδιαίτερα ονόματα. Στους Σουμέριους λέγεται Ιναννά, στους Βαβυλώνιους Ιστάρ, στη Συρία Αστάρτη, στη Φοινίκη Ανάθ, στην Αίγυπτο Ίσιδα, στη Μικρά Ασία λέγεται Μεγάλη Μητέρα, Κυβέλη, Δινδυμήνη, Μα , στους Έλληνες Δήμητρα ή Ρέα κ.λ.π.

Στον χώρο του Αιγαίου υπάρχει το κοινό επίκεντρο της Μεγάλης Μητέρας Γης με τις αντίστοιχες της Δ..Μικράς Ασίας, όπου στην αρχή μάλλον δεν χρειαζόταν να αναφερθεί το όνομά της. Αργότερα πήρε το όνομα Ρέα ( που σημαίνει Γη - Γαία ) και επίσης Δήμητρα (Γη Μήτηρ).

Στα πρώτα μυστήρια στον κόσμο του Αιγαίου υπάρχει και αρσενικός θνήσκων θεός όπως σε όλα τα μυστήρια της Μέσης Ανατολής.Στις νεότερες ανακαινίσεις των μυστηρίων εκλείπει ο θνήσκων θεός και στη θέση μπαίνει η "Κόρη - Περσεφόνη". Ο ουράνιος σύζυγος εξακολουθεί να υπάρχει , αλλά με διάφορα ονόματα όπως: Δίας, Ποσειδώνας, Ίακχος ή και ακόμα είναι ανώνυμος θεός. Παρατηρούμε ότι στα Διονυσιακά-Ορφικά και στα Κρητικά εξακολουθεί να παίζει κύριο ρόλο ο θνήσκων θεός όπως ο Διόνυσος που ταυτίζεται με τον Όσιρη και ο Ορφέας.

Πάντως στον κόσμο του Αιγαίου και της Ελλάδας γενικότερα τα μυστήρια γίνονταν δύο φορές το χρόνο, το φθινόπωρο με τη σπορά και την άνοιξη όταν τα σπαρτά θέλουν βροχή, αλλά. σε κάθε περιοχή τα μυστήρια τελούνταν ανάλογα με το κλίμα.

" Η κόρη έπαιζε ασταμάτητα στα λιβάδια που τόσο πολύ αγαπούσε. Ήταν η εποχή που η ζωή εκδηλωνόταν στη γη με πολλά χρώματα. Μέσα στο παιχνίδι η κόρη είδε ένα θεσπέσιο λουλούδι, ένα Νάρκισσο κι έτρεξε να τον πάρει. Εκεί κοντά έβοσκε τους χοίρους του ο Ευουλέας και μόλις η κόρη άγγιξε το Νάρκισσο ο Πλούτωνας βρήκε την ευκαιρία να την πάρει κοντά του, ανοίγοντας ένα χάσμα όπου μαζί με την Περσεφόνη έπεσαν και οι χοίροι του Ευουλέα. Η μητέρα της έτρεξε να τη βρει δίχως αποτέλεσμα και καθώς η λύπη της Θεάς συνεχιζόταν , ο Δίας θέλοντας να τη βοηθήσει έκανε μία συμφωνία με τον Πλούτωνα. Το 1/3 του χρόνου να είναι βασίλισσα του κάτω κόσμου και τα 2/3 να είναι επάνω στη γη με την μητέρα της�"Οι θεοί αυτών των μυστηρίων είναι δύο ζεύγη , η Μητέρα - Κόρη και ο Θεός - Θεά .

Ο μύθος της Δήμητρας και της Περσεφόνης αποτελεί το κέντρο της λατρείας των Ελευσινίων. Θεωρείται ότι τα Ελευσίνια Μυστήρια ιδρύθηκαν από τον Εύμολπο το 1.400 π.Χ κι ότι άρχισαν να λειτουργούν επίσημα τον 8ο αιώνα π.Χ Υπήρχαν τα μικρά (Ελάσσονα) τα εν Άγραις και τα μεγάλα (Μείζονα) μυστήρια. Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές , δεν πρέπει να ταυτίζονται τα μικρά (Ελευσίνια) με τα Ελευσίνια Μυστήρια. Υπήρχε σαφής διάκριση μεταξύ των Ελευσινίων και των Μυστηρίων, διότι για την τιμή της Δήμητρας και της Κόρης γίνονταν πολλές γιορτές και οι πιο επίσημες ήταν όπως αναφέραμε τα Ελευσίνια, τα Θεσμοφόρια , τα Αλώα και τα Θαλύσια.

Κατά τη διάρκεια του Ανθεστηρίωνα (Β΄ 15ήμερο Φεβρουαρίου και Α΄ 15ήμερο Μαρτίου) την εποχή της Άνοιξης, τελούνταν τα Ελευσίνια ή τα "Εν Αστει" ενώ τα "Μυστήρια εν Ελευσίνι" τα ονομαζόμενα μεγάλα τελούνταν το μήνα Βοηδρομιώνα (Β΄15ήμερο Σεπτεμβρίου και Α΄15ήμερο Οκτωβρίου). Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή , και οι δύο γιορτές τελούνταν στην Ελευσίνα αλλά τα μεν Μυστήρια ήταν η καθαρά θρησκευτική τελετή στην οποία έπαιρναν μέρος μόνο οι μύστες, ενώ τα δε Ελευσίνια ήταν αγώνες προς τιμήν της Δήμητρας κι ονομάστηκαν έτσι επειδή τελούνταν στην Ελευσίνα. Άλλοι μελετητές υποστηρίζουν ότι και στα μικρά τελούνταν Ιερές μυητικές τελετουργίες προς τιμή της Θεάς Περσεφόνης (Κόρης) και ήταν εισαγωγικές και προπαρασκευαστικές για τα Μεγάλα Μυστήρια.

Οι μυούμενοι θυσίαζαν δέλφακα (χοιρίδιο) και με τα νερά του ποταμού (Ιλισσός) καθαρίζονταν από τα μιάσματα με τη βοήθεια ειδικού ιερέα που λεγόταν "Υδρανός". Ακολουθούσε μέγας όρκος τους μπροστά στον όσιο Ευμολπίδη "Ιεροφάντη" της Ελευσινίας Δήμητρος και κατήχησή τους από τον τελευταίο, αναγκαία για την προπαρασκευή των μυστών για τα μετά από πέντε ενιαυτούς λεγόμενα Μεγάλα Ελευσίνια (Εποπτεία). Στο τέλος, οι μυούμενοι ενθρονίζονταν και οι ιερείς χόρευαν τελετουργικά γύρω απ' αυτούς ως σημείο αποδοχής στον κύκλο της πρώτης μύησης.

Από τις δεκαπέντε έως τις είκοσι δύο του μήνα Βοηδρομιώνα τελούνταν ανά πενταετία στην Ελευσίνα τα Μεγάλα Μυστήρια που κατέληγαν σε επιφάνεια της Θεάς Περσεφόνης και μύηση των μυστών στο "υπέρτατο μυστικό της ζωής". Η πρώτη ημέρα της μύησης λεγόταν "Αγυρμός", δηλαδή συγκέντρωση και περνούσε με την προσέλευση των υποψηφίων μυστών στο Ιερό της Ελευσίνας. Η δεύτερη ημέρα λεγόταν "΄Αλαδαι Μύσται" και περνούσε με πομπή προς τη θάλασσα και καθαρμούς στα νερά της. Την τρίτη ημέρα καθιερωνόταν απόλυτη νηστεία κι άρχιζε η χορήγηση του περίφημου ποτού "Κυκεών". Η νηστεία σταματούσε το ίδιο βράδυ με λίγα "ιερά τρόφιμα" που δίνονταν στους μυούμενους μέσα από μια "Μυστική Κύστη". Την τέταρτη ημέρα προσφέρονταν θυσίες στις θεότητες της Ελευσίνας και χορεύονταν ιερατικοί κυκλικοί χοροί. Την πέμπτη ημέρα "Λαμπαδηφορία" οι μυούμενοι με πυρσό στο χέρι σχημάτιζαν ανά δύο σιωπηλή πομπή με επικεφαλής τον "Δαδούχο" ιερέα κι έμπαιναν στο Ναό της Θεάς Δήμητρας. Η έκτη ημέρα λεγόταν "΄Ιακχος" και ήταν αφιερωμένη σε λατρευτικές πράξεις προς τιμή του θεοπαίδα Ιάκχου με περιφορά του αγάλματός του (στεφανωμένου με μυρσίνη σε ένδειξη πένθους) και των ιερών του αντικειμένων (Λικμός,Κάλαθος,Φαλλός) από τον Κεραμεικό στην Ελευσίνα μέσω της "Ιεράς Οδού". Η νύχτα προς την έβδομη ημέρα λεγόταν "Ιερά Νύξ" και εγκαινίαζε τη Μεγάλη Μύηση που ολοκληρωνόταν την ένατη ημέρα με την τελική Ιεροφάνεια και τη Θεαματική επιφάνεια της Θεάς Περσεφόνης που ανερχόταν από τον Άδη. Επίσης τα σύμβολα που αναφέρονται ότι χρησιμοποιούσαν στα μυστήρια αυτά είναι τα εξής :Η σφαίρα , το στάχυ και η χλόη , το φίδι , η άκανθος , ο υάκινθος , το σπειρωτό φίδι το κουκουνάρι , το αυγό και Κλάδος Πίτυος .

Στα Ελευσίνια γύρω 176 μ.Χ μυήθηκε και ο Μ.Αυρήλιος ενώ στα Μυστήρια αυτά δεν γίνονταν δεκτοί ανθρωποκτόνοι, ιερόσυλοι, εναγείς, μάγοι και άθεοι (στους τελευταίους κατατάσσονταν την ύστερη αρχαιότητα οι Επικούριοι και οι Χριστιανοί). Τα Μυστήρια έπαψαν να τελούνται το 395 μ.Χ με την πλήρη καταστροφή και πυρπόληση των Ιερών από τον Γότθο χριστιανό Αλάριχο και τη μαρτυρική θανάτωση σύσσωμου του ιερατείου πάνω στην πυρά.

TA ΟΡΦΙΚΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

Ο Ορφέας στάθηκε το έμψυχο πνεύμα της ιερής Ελλάδας , αυτός που αφύπνισε τη θεία ψυχή. Η επτάχορδη λύρα του αγκαλιάζει το σύμπαν. Κάθε χορδή της αντιστοιχεί σ' ένα ρυθμό της ανθρώπινης ψυχής ,περιέχει το νόμο μιας επιστήμης και μιας τέχνης. Η θεουργική και διονυσιακή ώθηση, που κατόρθωσε να μεταδώσει στην Ελλάδα ο Ορφέας, μεταφέρθηκε μέσα απ' αυτήν σε όλη την Ευρώπη. Εμφανίστηκε στη Θράκη ήταν βασιλικής καταγωγής και με τη μελωδική φωνή του ασκούσε παράδοξη έλξη. Ξαφνικά ο νέος αυτός εξαφανίστηκε. Έλεγαν ότι πέθανε, ότι κατέβηκε στον Άδη. Είχε φύγει για την Αίγυπτο όπου μυήθηκε και ξαναγύρισε μετά από πολλά χρόνια με ένα όνομα μύησης που πήρε από τους δασκάλους του. Τώρα ονομαζόταν Ορφέας ή Άρφα που σημαίνει "Εκείνος που γιατρεύει με το φως".

Οι ιερείς της Ροδόπης υποδέχτηκαν τον μύστη της Αιγύπτου σαν σωτήρα. Σε λίγο η επίδρασή του θα εισχωρήσει σε όλα τα ιερά της Ελλάδας. Αυτός καθιέρωσε τη βασιλεία του Δία στη Θράκη και του Απόλλωνα στους Δελφούς, που έβαλε τις βάσεις του Αμφικτιονικού Συνεδρίου, το οποίο υπήρξε η κοινοτική ενότητα της Ελλάδας. Τέλος με τη δημιουργία των Μυστηρίων διαμόρφωσε τη θρησκευτική ψυχή της πατρίδας του. Στην κορυφή της της μύησης συγχώνευσε τη θρησκεία του Δία με τη θρησκεία του Διονύσου, σε μια παγκόσμια σκέψη. Οι μύστες ασπάζονταν από τα διδάγματά του το αγνό φως των υπέρτατων αληθειών. Κι αυτό το ίδιο φως έφθανε ως τον λαό κάπως μετριασμένο, όχι όμως και λιγότερο ευεργετικό, κάτω από το πέπλο της ποίησης και των μαγευτικών γιορτών. Κατ' αυτό τον τρόπο έγινε ο αρχιερέας της Θράκης, μέγας ιερέας του Ολυμπίου Δία, και για τους μύστες αυτός που αποκάλυπτε τον Ουράνιο Διόνυσο.

Ο μύθος της Ευριδίκης έχει μεγάλο ενδιαφέρον , αλλά όχι σαν ιστορία αγάπης. Είναι ένα θεολογικό κομμάτι που οικειοποιήθηκε στην αρχή ο Διόνυσος. Η Σεμέλη, η πρασινισμένη γη, προβάλλει από κάτω, χρόνο με το χρόνο μαζί της έρχεται κι ο Διόνυσος ,ενώ εξαιτίας κάποιου αισθήματος ιπποτισμού οι άντρες είπαν ότι πηγαίνει για τη φέρει. Ο ρόλος του Διόνυσου περνά στον Ορφέα. Πάντως το πάντρεμα μεταξύ του Διονύσου Ζαγρέα και του Ορφισμού δεν ήταν καθόλου εύκολο. Ο Ορφέας ως ιερέας του Διονύσου σφετερίστηκε την ανάστασή και το θάνατό του απ' όπου ξεπήδησε η όμορφη ιστορία αγάπης. Εύκολα προστέθηκε ένα στοιχείο-ταμπού, κοινό σε πολλές πρωτόγονες ιστορίες. Χθόνιες τελετές συχνά επικαλούνταν εμπεριέχοντας την ιδέα "να μην στραφεί κάποιος πίσω" (αμεταστραπί). Στα Ορφικά Μυστήρια υπήρχαν διάφορες τελετουργίες εξαγνισμού, οι διάφορες αποχές όπως η απαγόρευση της κρεοφαγίας. Ο Ορφισμός επηρέασε και τον Πυθαγόρα που έγινε ζηλωτής του τρόπου έκφρασης του Ορφέα. Στα χρόνια δε του Πεισίστρατου ήταν πολύ δύσκολο να ξεχωρίσουν τα γνήσια Ορφικά από τα Πυθαγόρεια. Όσοι μυούνταν στα Ορφικά Μυστήρια τηρούσαν με θρησκευτική ευλάβεια μυστικές διατάξεις , οι οποίες είχαν μεγάλης ομοιότητα με τις Πυθαγορικές αρχές. (Αποτελούνταν από 9 βαθμούς και διαιρούνταν σε 3 κατηγορίες.

Σε αυτά που αφορούσαν τη διαμόρφωση του ανθρώπου κι έδειχναν την προέλευσή του, σε αυτά που δίδασκαν τις δυνάμεις της φύσης, τις ποικιλίες των οργάνων των διαφόρων μορφών και μεγάλα και ιερά στα οποία δεν έπρεπε να αναφέρουν ούτε λέξη για την ύπαρξή τους.

Στην πρώτη ομάδα μυούνταν άντρες και γυναίκες και υποβάλλονταν σε πενταετή σιγή. Στη δεύτερη μυούνταν μόνο εξαγνισμένοι στο σώμα και στο νου και καθαροί από ανομήματα. Στην τρίτη μυούνταν μόνο φωτισμένοι και εμπνευσμένοι νέοι και αγνές κοπέλες με ψυχικό κάλλος).

Οι Ορφικοί Ύμνοι , μύθοι και εξορκισμοί αν και γραμμένοι σε διαφορετικές εποχές από διαφορετικούς συγγραφείς ,(μολονότι το όνομα του Ορφέα αρκετές φορές δεν αναφέρεται πουθενά) εκφράζουν θέματα που εντάσσονται στα πλαίσια του Ορφισμού, μιας ονομασίας που έφτασε να είναι θρησκευτική τάση αν και μερικοί μελετητές τον θεωρούν ως θρησκεία που είχε εισαχθεί από άλλες χώρες, ενώ άλλοι ως αίρεση και άλλοι ως ρεύμα ελληνικής προέλευσης με ξένες επιδράσεις (όπως η αντίληψη της Ορφικής Κοσμογονίας με το Κοσμικό Αυγό και η αθανασία της Ψυχής με την αντίληψη του Ορφικού Τροχού ή του Κύκλου του ακατάπαυστου εξαγνισμού.

 

 ΤΑ ΚΡΗΤΙΚΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

Η γη είναι ζωντανή και κάθε χρόνο γεννά καρπούς με τους οποίους τρέφονται τα ζώα και ο άνθρωπος. Κάθε μορφή ζωής στηρίζεται στους καρπούς που γεννά η γη. Ήταν μια ανακάλυψη, μία επαναστατική σκέψη που επηρέασε τις κατοπινές σκέψεις του ανθρώπου στη δημιουργία των διαφόρων πολιτισμών που θα αναπτύξει. Η ΓΗ γεννά. Αλλά για να γεννήσει έπρεπε να έχει επαφή με κάποιο αρσενικό. Στην Πελασγική Κρήτη το κύριο μέρος της λατρείας ήταν εστιασμένο στη Μεγάλη Μητέρα, τη Ρέα-Γη σε ύστερους χρόνους, που συμβόλιζε την ανανεωτική παραγωγική φροντίδα της φύσης. Η Θεά Μητέρα είναι η χθόνια θεά με τα φίδια , η πότνια θηρών με λιοντάρια και αγρίμια κ.λ.π . Μαζί της λατρεύεται ο δυνατός γονιμοποιός θεός (φαίνεται στη μορφή του ταύρου) και το νεαρό ζευγάρι του αγοριού και της κόρης που πεθαίνουν ή χάνονται το φθινόπωρο και ξαναγυρίζουν την άνοιξη στο φως και τη ζωή φανερώνοντας την περιοδική μορφή της φύσης.

Αρκετοί υποστηρίζουν ότι τα Κρητικά Μυστήρια διακρίνονται σε δύο κατηγορίες:

Α) Στα μυστήρια της Μεγάλης Μητέρας Ρέας-Γης

Β) Στα μυστήρια του Κρηταγενή Ιδαίου Δία.

Πιθανολογείται ότι τα Μυστήρια της Μεγάλης Μητέρας ήταν διαχωρισμένα σε Μικρά και σε Μεγάλα.

Στα Μικρά ήταν αφιερωμένα στη Θεά Μητέρα Ρέα, που τη διαδέχεται στη λατρεία η Θεά Δίκτυννα Δήμητρα και η κόρη της Δικτυναία Βριτόμαρτυ-Άρτεμη ή η ίδια μορφή της Θεάς Ειλειθυίας, Ελευθώς ή Ελευσίας και όπου έπρεπε να γίνει προπαρασκευή των γυναικών που θα μυηθούν σ' αυτά να γίνουν αγνές και καθαρές τόσο ψυχικά όσο και σωματικά για να μπορέσουν να προχωρήσουν στα Μεγάλα Μυστήρια.

Επίσης έτσι φανερώνεται γιατί είχαν χωριστά το Ιερό Σπήλαιο της Ειλειθυίας η οποία ήταν θεά της αναπαραγωγής και του τοκετού σε σχέση με τη θεά Βριτόμαρτυ δηλαδή τη γλυκιά παρθένο ή την Άρτεμη. Σε αυτά τα μυστήρια διδάσκονταν οι παραδόσεις των Θεών και ηρώων καθώς και οι συμβολισμοί της Μεγάλης Μητέρας καθώς και οι δυνάμεις και ιδιότητές της στα τέσσερα γνωστά στοιχεία (γη-όφις, νερό-ιχθύς, αέρα-περιστέρα, φωτιά-λέων).

Μυούνταν επίσης στην κατασκευή του συμβολικού μίτου της Αριάδνης (από εδώ πιθανόν να παράγεται το όνομα Μίτρα που δήλωνε την Αφροδίτη συμβολίζοντας επίσης το υφάδι ως νήμα της ζωής ή και την παρθενική ζώνη.

Στα Μεγάλα Μυστήρια υπήρχαν βαθμοί μυστικών τελετουργιών προς τη θεά των Όφεων που συμβόλιζε τη μεγάλη θεά . Πριν όμως απ' αυτά ξεκινούσαν λιτανείες, λατρευτικές προσφορές που προσφέρονταν στο Ιερό Δένδρο, αλλά και στη στήλη του Διπλού Πέλεκυ που βρισκόταν στο κέντρο Ιερού ή Σπηλαίου δείχνοντας έτσι την ιερότητα του χώρου.

Το Ιερό Δένδρο ως σύμβολο από την άλλη συμβόλιζε την μητέρα που προσφέρει τον καρπό της ζωής. Η εκρίζωσή του γινόταν στο τέλος της σοδειάς του χρόνου και ακολουθούσαν επικλήσεις και άσματα για την αναβλάστησή του αποβλέποντας στη διαιώνισή του.

Η Ρέα , κόρη του Ουρανού και της Γης , σύζυγος του Κρόνου και μητέρα του Δία, λατρευόταν κάτω από το Ιερό Δένδρο στις ψηλές κορυφές των βουνών όπως και στα Ιερά Σπήλαια. Είχε επίσης και επίθετο Αμμάς Πελασγικής προελεύσεως που σήμαινε τη μητέρα κάτι που αναγραμματισμένο υπάρχει και σήμερα με τη λέξη "μαμά".

Σύμφωνα με το μύθο , όταν ήρθε η ώρα να γεννήσει η Ρέα το μελλοντικό πατέρα των θεών , το Δία ήρθε κι έκρυψε το παιδί σε ένα σπήλαιο (του όρους Αιγαίου ή στο βουνό Δίκτη ή στο βουνό Ίδη) για να μην το καταβροχθίσει ο σύζυγός της ο Κρόνος.

Όταν άρχισαν οι πόνοι του τοκετού , στηρίχτηκε με τα χέρια στο έδαφος. Αμέσως το βουνό έβγαλε με μιας τόσα πνεύματα ή θεούς , όσα ήταν τα δάκτυλα της ετοιμογέννητης.Τα όντα αυτά διευκόλυναν τη γέννα της θεάς και ονομάζονται Ιδαίοι Δάκτυλοι, από το βουνό Ίδη και τα δάκτυλα της Ρέας , αλλά και κατά μία άλλη εκδοχή ονομάζονται επίσης Κουρήτες και Κορύβαντες διότι το όνομα των πρώτων σημαίνει νέοι και γιατί οι δεύτεροι ήταν ήδη συνοδοί της Ρέας. Αυτοί σύμφωνα με το μύθο ήταν οπλισμένοι με ξίφος και ασπίδα και χόρευαν έναν πολεμικό χορό γύρω από το νεογέννητο παιδί της Ρέας. Με τα όπλα τους έκαναν τόσο θόρυβο σκεπάζοντας τα κλάματα του παιδιού έτσι ώστε να μην το ακούσει ο Κρόνος. Για τα Μυστήρια του Κρηταγενή Δία έχουμε κάποια στοιχεία που μας δίνει ο Θαλήτας από τη Γόρτυνα Κρήτης (διάσημος μύστης που έζησε τον Θ΄ π.Χ αιώνα) αναφέροντας ότι οι μυούμενοι στα μυστήρια αυτά διδάσκονταν την Ιατρική , την καθαρτική, την μουσική, την ορχηστρική και τη μουσική τέχνη.

Στα μυστήρια αυτά έπαιρναν μέρος οι Κουρήτες (τα μυστήρια αυτά ονομάζονταν και Κορυβαντικά), ιερείς που διακρίνονταν για τη σοφία τους. Υπήρχαν κι εδώ βαθμοί μυήσεων και γινόταν προπαρασκευές με συμβολικούς καθαρμούς .

Έπειτα ακολουθούσαν δοκιμασίες αξιότητας όπως τα ταυροκαθάψια που μετέπειτα έγινε δημοφιλές και στις τοπικές γιορτές. Μέρος επίσης της τελετής ήταν και η πυρρίχη, ο ένοπλος χορός.

Τον μυούμενο τον οδηγούσαν μέσα σε ένα σπήλαιο όπου έμενε έγκλειστος για ένα διάστημα 27 ημερών.

Αναφέρεται επίσης ότι την εποχή του Πυθαγόρα του Σάμιου τα κρητικά μυστήρια ονομάζονταν "Μυστήρια του Μόργου" διότι ο Μόργος ήταν ένας από τους Ιδαίους Δακτύλους .

Ο Πορφύριος αναφέρει ότι όταν ο Πυθαγόρας πήγε στην Κρήτη για να μυηθεί έκανε καθαρμούς στην παραλία της Κρήτης , νηστεύοντας 9 ημέρες κι έπειτα πήγε στο Ιδαίο Άντρο όπου γίνονταν η μύηση. Λέγεται επίσης ότι ο Πυθαγόρας διδάχθηκε από τους Ιδαίους Δακτύλους ότι ο Ζευς δεν είχε ακόμη θεοποιηθεί κι ότι ήταν θνητός εφόσον μέσα στο Ιδαίο Άντρο υπήρχε ο τάφος του.

Γι' αυτό το λόγο ξέσπασαν διαμάχες στην Ελλάδα όπου π.χ ο ποιητής Καλλίμαχος κατάκρινε τον Πυθαγόρα για ασέβεια , παρουσιάζοντας τον Δία ως θνητό.

Ο Πλάτων μας πληροφορεί ότι οι Κορύβαντες έκαναν την τελετή ενθρόνισης σε όποιον μυούσαν στα Μυστήρια.

Το γενικό συμπέρασμα πάντως των μυητικών τελετών είναι ο πλασματικός "θάνατος" και η "αναβίωση" του μύστη που αφήνει την παλιά του κατάσταση κι ανασταίνεται σε μια υψηλότερη σφαίρα.

ΤΑ ΚΑΒΕΙΡΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

Τα Καβείρια Μυστήρια πιθανολογείται να ήταν πελασγικής, Φρυγικής ή Φοινικικής προέλευσης . Αν και η λατρεία τους ήταν σχεδόν εξαπλωμένη σε όλη την Ελλάδα όπως και στην Μικρά Ασία έχουμε τα λιγότερα στοιχεία γι' αυτά τα Μυστήρια

Κατά τον Ηρόδοτο οι Πελασγοί ίδρυσαν τα Καβείρια. Ο ίδιος όπως και ο βασιλιάς της Σπάρτης Λύσανδρος είχαν μυηθεί στα μυστήρια της Σαμοθράκης.

Ο Στησίμβροτος από τη Θάσο, τον οποίο αναφέρει και ο Στράβων υποστήριζε ότι οι Κάβειροι προέρχονταν από το βουνό Κάβειρο της Φρυγίας όπου επίσης υπάρχει και πόλη Καβειρία και Κάβειρα στον Πόντο. Επίσης άλλοι υποστηρίζουν ότι οι δαίμονες αυτοί ήρθαν από την Φοινίκη (απ' όπου είχε έρθει κατά μία εκδοχή ο Κάδμος). Τέλος άλλοι λένε ότι οι Κάβειροι είναι θεότητες που έρχονται από την Αίγυπτο με τον Κάδμο που έζησε στη Μέμφιδα κι ύστερα στην Τύρο της Φοινίκης.

Το καβίρ στις σημιτικές γλώσσες σημαίνει μεγάλος, στην αραβική γράφεται Kebir ενώ στα σανσκριτικά το Kawiras σημαίνει επίσης μεγάλος. Από την άλλη πλευρά όμως κάποιοι υποστηρίζουν ότι αυτό το όνομα είναι ελληνικό και φαίνεται από το ρήμα καίω (καίειν - ΚαFeiροι) εφόσον και οι Κάβειροι έχουν σχέση μα τη φωτιά εφόσον ήταν παιδιά του Ήφαιστου.

Κατά τον Ηρόδοτο που επισκέφθηκε την Αίγυπτο ο μεγάλος θεός της Μέμφιδας ήταν ο Φθά ή Πτά που αποδίδεται στα ελληνικά με το όνομα Ήφαιστος.

Στην ελληνική μυθολογία οι Κάβειροι αλλά και οι θηλυκές Καβειρίδες είναι παιδιά του Ηφαίστου και της Καβειρώς. Σε μία άλλη παραλλαγή του μύθου ο Ήφαιστος και η Καβειρώ απέκτησαν τον Κάδμιλο και παιδιά του είναι οι Κάβειροι και οι Καβειρίδες .

Οι Κάβειροι είναι στην ουσία δαίμονες της γονιμικής μαγείας κάτι που προσδιορίζεται με τα όρθια αιδοία που αναπαριστάνονται. Τον ίδιο ρόλο άλλωστε έχουν οι Σάτυροι και οι Σιληνοί στα Διονυσιακά Μυστήρια.
Αναφορές του Ομήρου τόσο στην Ιλιάδα όσο και στην Οδύσσεια μας δείχνουν ότι ο Αγαμέμνονας και ο Οδυσσέας, ανήκαν στον κύκλο των μυημένων αυτών των μυστηρίων .

Ο Φίλιππος ο Β΄ γνώρισε την μελλοντική του γυναίκα την Ολυμπιάδα (μητέρα του Αλέξανδρου) ενώ ήταν ιέρεια στα Μυστήρια της Σαμοθράκης, όταν αυτός πήγε να μυηθεί.
Η διαφορά από τα άλλα μεγάλα τοπικά κέντρα Μυστηρίων της Ελλάδος ήταν η μεγάλη εμβέλεια που είχαν αλλά και το ότι σ' αυτά μπορούσαν να συμμετέχουν άνθρωποι χωρίς διάκριση φυλής, κοινωνικής τάξης και φύλου.

  Και αυτά τα Μυστήρια αποτελούνταν από διάφορους βαθμούς μύησης και διαιρούνταν σε Μικρά και Μεγάλα Μυστήρια. Έχουμε κι εδώ τη λατρεία της Μεγάλης Θεάς που συσχετιζόταν με ιερούς βράχους πάνω στους οποίους γίνονταν προσφορές ή θυσίες. Το όνομα της μεγάλης θεάς ήταν Αξίερος Αργότερα οι Έλληνες την ταύτισαν με τη Δήμητρα. Την έλεγαν επίσης Ηλέκτρα ή Αλέκτρα , Οδηγήτρια (Αλέκ σημαίνει προστάτης και στη δωρική διάλεκτο έχει σχέση με το φως, όπως την ίδια ρίζα έχει και το όνομα του Αλέξανδρου).

Ο αντίστοιχος αρσενικός θεός ήταν ο Κάδμιλος που αργότερα κι αυτός ταυτίστηκε με τον Ερμή. Ο Κάδμιλος σε μία στήλη κρατά το κηρύκειο όπου μέσα υπάρχουν δύο μεγάλα φίδια που συμβόλιζαν τα δύο κοσμικά πνεύματα τους Καβείρους που τους αναπαριστούσαν σαν δύο δίδυμους αδελφούς , ιθυφαλλικούς και γυμνούς . Οι Έλληνες τους ταύτισαν με τους Διόσκουρους, τους Δίδυμους γιους του Δία τον Κάστορα και τον Πολυδεύκη.

Οι δύο πρώτες θεότητες είχαν κυρίως χθόνιο και υπόγειο χαρακτήρα . Η μία είναι ο θεός του κάτω κόσμου και η άλλη η σύζυγός του που οι Έλληνες αργότερα ταύτισαν με τον Άδη και την Περσεφόνη. Στην προελληνική γλώσσα λέγονται Αξιόκερσος και Αξιόκερσα.
Οι χαρακτήρες όμως των Καβείρων αλλά και ο αριθμός τους είναι διαφορετικοί από τόπο σε τόπο.

( Π.χ στη Λήμνο και στη Μακεδονία λατρευόταν μία τριάδα , ενώ στη Θήβα ένα ζευγάρι αρσενικών θεών , ο Κάβειρος κι ο Παις ). Τα ονόματά τους όμως οι πιστοί δεν τα πρόφεραν, αλλά απλώς τους ονόμαζαν "Άνακτες", όπως στην Ελευσίνα οι "Θεοί" . Το δε πρόθεμα "άξιος" σήμαινε "άγιος".

Η μεγαλύτερη εξάπλωση αυτών των Μυστηρίων άρχισε τον 3ο π.Χ αι. όπου ευνοήθηκαν από την Μακεδονική πολιτική. Στην Όλυνθο της Χαλκιδικής βρέθηκε επιγραφή που συντελεί στο γεγονός ότι εκεί υπήρχε ναός των Καβείρων. Επίσης νομίσματα της Θεσσαλονίκης έφεραν την επιγραφή ΚΑΒΕΙΡΟΣ, ενώ άλλα ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΩΝ ΚΑΒΕΙΡΟΙ. Επίσης στη Θεσσαλονίκη γίνονταν γιορτές και αγώνες με τα ονόματα Καβείρια Πύθια και Καβείρια επινίκια.

Η συμμετοχή στα μυστήρια δεν ήταν αναγκαστική για όσους πήγαιναν στο ιερό των Μεγάλων Θεών, όπως συνέβαινε στην Ελευσίνα. Το ιερό ήταν ανοιχτό στον καθένα για τη λατρεία των θεών σε όλες τις δημόσιες εκδηλώσεις.

Ο Θέωνας ο Σμυρναίος συγγραφέας του 2ου μ.Χ αι. υποστηρίζει πως η μύηση στα Καβείρια αποτελούνταν από πέντε μέρη που είναι τα εξής:

1)Καθαρμός,
2) Παράδοση της τελετής,
3)Εποπτεία
4) Ανάδεση στεφάνων ,
5) Τελειοποίηση και ευδαιμονία. Η λειτουργία των Καβειρίων άρχιζε με την δοκιμασία της προηγούμενης διαγωγής τους. Η εξομολόγηση ήταν υποχρεωτική καθαρίζοντας ψυχικά τους υποψήφιους. Κατά τη μύηση έβαζαν τον υποψήφιο πάνω σε θρόνο γι' αυτό και η μύηση ονομαζόταν θρονισμός. Στο κεφάλι του μυούμενου έβαζαν στεφάνι ελιάς και γύρω από την κοιλιά μία κόκκινη λωρίδα που θα τον προφύλαγε από κάθε κίνδυνο.

Μετά ακολουθούσε ο ιερός χορός, όπου οι μυημένοι χόρευαν γύρω του. Στο ιερατείο των Καβειρίων υπήρχαν οι εξής: Ο Κόης ή Κοίης που ήταν ο εξομολογητής ιερέας, οι Ανακτοτελεστές που αποφάσιζαν ποιοι απ' αυτούς που προσέρχονταν ήταν άξιοι να μυηθούν και η Λουτροφόρος που ήταν ιέρεια που ήταν υπεύθυνη για τους καθαρμούς των υποψηφίων. Οι μυήσεις γίνονταν σε ορισμένη εποχή του χρόνου και διαρκούσαν 9 ημέρες. Σ' αυτή τη χρονική διάρκεια έσβηναν όλα τα φώτα στο νησί και πένθος απλωνόταν σε όλο το νησί. Νηστεία και θρήνος ήταν οι εκδηλώσεις του πένθους μέχρι να έρθει το καινούριο φως από το ιερό νησί της Δήλου.

Το φως το έφερναν με πλοίο. Αν το πλοίο έρχονταν νωρίτερα περιφερόταν ανοιχτά του νησιού. Όταν έφτανε η στιγμή το πλοίο έμπαινε στο λιμάνι , οι άνθρωποι έπαιρναν το φως πιστεύοντας ότι έτσι καθαρμένοι από κάθε κακό έμπαιναν σε καινούρια ζωή, αναγεννιόντουσαν κάνοντας μια νέα αρχή .

Στη συμβολική τέλεση των μυστηρίων έχουμε την θυσία και ανάσταση του Καδμίλου ο οποίος αργότερα νυμφεύεται τη χαμένη Κόρη. Αναστημένος πια ο Καδμίλος τελεί τον ιερό γάμο που είναι και το μεγάλο μυστήριο. Σε ετρουσκικά αγγεία τη θυσία του Καδμίλου την κάνουν αδέλφια του οι Κάβειροι και στην ανάσταση που την κάνει ο Ερμής παρευρίσκονται μόνο τα αδέλφια του.

Στα Καβείρια θάβεται το αρσενικό όπως σε όλα τα μυστήρια της Μέσης Ανατολής ενώ στην Ελευσίνα θάβεται η Περσεφόνη.Στα Καβείρια ο θνήσκων θεός είναι αρσενικός που συμβολίζει τον σπόρο και ανασταίνεται για να δώσει νέα ζωή κάτι που επικράτησε και στη δική μας θρησκεία.

Γενικώς τα Καβείρια Μυστήρια στην λειτουργία τους είχαν τον θεμελιώδη σκοπό στο να επιδιώκουν την ηθικοποίηση των ανθρώπων όπως το αναφέρει και ο Διόδωρος Σικελιώτης λέγοντας "..οι μυούμενοι γίνονταν ευσεβέστεροι, δικαιότεροι και κατά πάντον καλλίτεροι".

Επίσης σε αυτά γίνονταν και διδασκαλίες για τη γέννηση του κόσμου και του ανθρώπου.

Δηλαδή πέρα από τη λατρεία τους και τη θρησκευτική τους υπόσταση είχαν και τον χαρακτήρα της κοινωνικής αρετής όπως άλλωστε όλα τα μυστήρια (είτε ήταν μικρά ή τοπικά είτε ήταν μεγάλα) της αρχαίας Ελλάδας. 
                            

                                                                         Ο αρχαιότερος χαιρετισμός

Κατά κανόνα οι συμβολικές αυτές χειρονομίες, οι χειραψίες και οι χαιρετισμοί γίνονται με τη χρήση των χεριών. Άλλωστε, οι ίδιες αυτές λέξεις έχουν ως κύριο συνθετικό τους τη λέξη "χέρι". Συνήθως, κάποια προσφώνηση, όπως π.χ. το "χαίρε", συνοδεύει κάθε χαιρετισμό, θέλοντας να δηλώσει χαρά, υγεία, καλή διάθεση.

Σε σημαντικές στιγμές της κοινωνικής ζωής παρατηρούνται πολλοί και διαφορετικοί τρόποι χειραψιών και χαιρετισμών, όπως για παράδειγμα στις τελετές γάμου, τελετές αποδοχής των νέων και των εφήβων στις παραδοσιακές κοινωνίες, σε υποσχέσεις και ορκωμοσίες και σε ανάλογου τύπου εκδηλώσεις.

Είναι αξιοσημείωτο επίσης το ότι σε πολλές τέχνες και σε συστήματα ψυχοσωματικής άσκησης, έχουν καθιερωθεί συγκεκριμένοι χαιρετισμοί. Σαν παράδειγμα αναφέρουμε τους παραδοσιακούς χορούς, τις ασκήσεις Γιόγκα, τους χαιρετισμούς στο Ταϊ-Τσι ή στο Κουνγκ-Φου.

Είναι τεράστια η ποικιλομορφία χαιρετισμών και χειραψιών που εντοπίζονται στις ανθρώπινες κοινωνίες. Και δεν είναι χαρακτηριστικό μόνο του ανθρώπου. Επιστήμονες έχουν αποδείξει ότι πολλά «κοινωνικά» ζώα χρησιμοποιούν χαιρετισμούς και χειρονομίες ως μέσο κοινωνικής αναγνώρισης και επικοινωνίας μεταξύ τους.

Σε αυτή τη μεγάλη ποικιλία ανθρώπινων χαιρετισμών, υπάρχει ένας που φαίνεται ότι είναι ο αρχαιότερος από όλους, αλλά και ο πιο διαδεδομένος σε όλες τις κοινωνίες, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Όλοι σχεδόν οι αρχαίοι πολιτισμοί τον χρησιμοποίησαν, όπως αποδεικνύουν οι αρχαιολογικές έρευνες και η ιστορική μελέτη. Πρόκειται για το χαιρετισμό που γίνεται με το δεξί χέρι υψωμένο και την παλάμη τεντωμένη.

Ακόμα και σήμερα, όποιο μέρος του κόσμου και να επισκεφτούμε, θα δούμε ότι, όταν ένας άνθρωπος βλέπει ένα φίλο από μακριά, σηκώνει το χέρι του για να του πει ένα «γεια», σε ένδειξη καλής διάθεσης, φιλίας και σεβασμού.

Ασφαλώς για αυτό το λόγο, το επιστημονικό επιτελείο της ΝΑSΑ στις ΗΠΑ, διάλεξε αυτόν το χαιρετισμό, όταν έψαχνε για μια εικόνα αρκετά αντιπροσωπευτική της ανθρωπότητας ώστε να την στείλει στο διάστημα, χαραγμένη σε μια πλάκα ταυτότητας, σύμφωνα με την πρόταση του αστρονόμου Carl Sagan. Η πλάκα αυτή τοποθετήθηκε στο Pioneer 10, του οποίου αποστολή είναι να ταξιδεύει σε μακρινά αστέρια, αναζητώντας πιθανά νοήμονα όντα σε κάποιο απομακρυσμένο πλανήτη για να τους μεταβιβάσει ένα μήνυμα ειρήνης και φιλίας.

Στην εικονογράφηση που συνοδεύει το άρθρο, παραθέτουμε ενδεικτικά κάποιες εικόνες από αρχαίες παραστάσεις που δείχνουν αυτόν τον πανάρχαιο χαιρετισμό του οποίου η προέλευση χάνεται στα βάθη της ιστορίας.

Οι Αιγύπτιοι, οι λαοί της Μεσοποταμίας, οι Ινδοί και οι Θιβετανοί, οι Κέλτες, οι Έλληνες, οι Ρωμαίοι, οι πρώτοι Χριστιανοί, οι Ιππότες του Μεσαίωνα, ακόμα και οι Ινδιάνοι της αρχαίας Αμερικής χρησιμοποίησαν αυτόν το χαιρετισμό, σε ένδειξη σεβασμού προς κάτι ανώτερο, σε ένδειξη ειρήνης και φιλίας.

Δυστυχώς, η πρόσφατη ευρωπαϊκή ιστορία, και κυρίως ο B' Παγκόσμιος Πόλεμος, δείχνουν πόσο εύκολο είναι να μολυνθεί και να χειραγωγηθεί κάτι που, από τη φύση και την ουσία του, είναι ειρηνικών και καθαρών προθέσεων.

Εντούτοις ο πανάρχαιος αυτός χαιρετισμός δεν μπορεί να ευθύνεται για τις πράξεις των ανθρώπων που τον χρησιμοποίησαν με άλλες σκοπιμότητες, για παράδειγμα των ναζί της Χιτλερικής Γερμανίας, που συνέδεσαν αυτόν τον χαιρετισμό με απάνθρωπες συμπεριφορές.

Ο χαιρετισμός με το δεξί χέρι είναι μια παγκόσμια πρακτική. Ποιος όμως είναι ο λόγος αυτής της παγκόσμιας χρήσης ενός τόσου αρχαίου χαιρετισμού;

Γιατί τον χρησιμοποίησαν και τον χρησιμοποιούν ακόμα, έστω και ασυνείδητα, τόσοι λαοί; Την εξήγηση μπορεί να μας τη δώσει η σύγχρονη επιστήμη.

Σύμφωνα με τις θεωρίες της σύγχρονης ιατρικής, το ανθρώπινο σώμα λειτουργεί σαν μια ηλεκτρική μπαταρία που παράγει ηλεκτρικό και μαγνητικό ρεύμα.

Ο Βελονισμός και άλλες εναλλακτικές ιατρικές βασίζονται σε αυτό το γεγονός για να πετύχουν αξιοθαύμαστες θεραπείες. Η ίδια η πολικότητα του εγκεφάλου μας καθορίζει μια αντίστοιχη βιο-ενεργειακή πολικότητα στον ηλεκτρομαγνητισμό του σώματος.

Έτσι, ο δεξί μέρος του σώματος είναι θετικής ενέργειας και το αριστερό είναι αρνητικής, θεωρώντας τα με την ίδια ακριβώς έννοια που αποδίδουμε τέτοιους χαρακτηρισμούς σε μία μπαταρία.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο το γεγονός ότι τις ανθρώπινες πράξεις "θετικού τύπου", όπως το να προσφέρουμε κάτι σε κάποιον, να γράψουμε, να χειριστούμε εργαλεία, κλπ. Τις κάνουμε με το δεξί χέρι, το θετικά φορτισμένο. Από εκεί προέρχεται και η έννοια του δεξιοτέχνη και του επι-δέξιου.

Το δεξί χέρι λοιπόν, δίκαια καλείται να παίξει ένα σημαντικό ρόλο στον πιο αρχαίο και παγκόσμια διαδεδομένο ανθρώπινο χαιρετισμό. Ένα χαιρετισμό που δηλώνει σεβασμό, ειρήνη και φιλία, με γενναιοδωρία και ειλικρίνεια απέναντι στο συνάνθρωπό μας.

 

Κάπου είχα διαβάσει ότι οι άγγελοι είναι οι σκέψεις αγάπης του Θεού που υλοποιούνται... Η ύπαρξη των αγγέλων δηλώνει ξεκάθαρα πόσο ξεχωριστοί είμαστε εμείς οι άνθρωποι για τον Θεό που ο κάθε ένας από μας έχει ολόκληρες στρατιές πολλές φορές γύρω του! Αν μπορούσαμε να συνειδητοποιήσουμε το μεγαλείο της αγάπης Του για εμάς, θα καταλαβαίναμε καλύτερα τις αγγελικές παρουσίες γύρω μας. Είμαστε το τιμώμενο πρόσωπο στο Σύμπαν και έχουμε πολλές αγγελικές παρουσίες που μας φροντίζουν, μας προστατεύουν και μας καθοδηγούν.

Μπορούν να μας βοηθήσουν ανά πάσα στιγμή αρκεί να ζητηθεί από μας, δηλαδή να δηλώσουμε πρόθεση να παρέμβουν σε ένα γεγονός, αρκεί το αποτέλεσμά του να είναι για το ύψιστο καλό μας.

Κάποιο άνθρωποι είναι σε θέση να τους βλέπουν σε κατάσταση συγκέντρωσης, άλλοι τους έχουν δει μία και μοναδική φορά σε κάποιο συγκεκριμένο γεγονός... Η ουσία είναι ότι όλοι μα όλοι οι άνθρωποι έχουν δεχθεί αγγελική παρέμβαση ακόμη και χωρίς την πρόθεσή τους σε κρίσιμες στιγμές που εμείς όμως, λόγω της διττότητάς μας, το ονομάζουμε σύμπτωση!

Η διαφορά μεταξύ των πνευματικών οδηγών και των αγγέλων είναι ότι οι πνευματικοί οδηγοί μπορεί να είχαν υπάρξει και άνθρωποι ενώ οι άγγελοι όχι. Οι πνευματικοί οδηγοί είναι δύο σε κάθε άνθρωπο και γίνονται τρεις μόλις αλλάξει η δόνησή του διευρύνοντας την πνευματικότητά του, ενώ ο αριθμός των αγγέλων γύρω μας αλλάζει σύμφωνα με τις ανάγκες ή την βούλησή μας.

Είναι πλάσματα που μας συνοδεύουν καθ' όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ζωής μας. Το αίσθημα της ευγνωμοσύνης προς εκείνους είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε και το πιο σημαντικό. Καλημερίστε τους, απλώστε τα χέρια σας και επιτρέψτε τους να σας αγκαλιάσουν!

Οι πνευματικοί οδηγοί πολλές φορές μας αγγίζουν... είναι εκείνες οι στιγμές που χωρίς λόγο αισθανόμαστε ένα μούδιασμα στο κεφάλι, στα χέρια... ένα μυρμήγκιασμα.. μια ανατριχίλα... Προσέξτε εκείνη τη στιγμή τί ακριβώς κάνετε, ακούτε, βλέπετε ή σκέπτεστε. Με αυτό τον τρόπο προσπαθούν να σας δείξουν μια κατεύθυνση, να τραβήξουν την προσοχή σας σε κάτι που θα πρέπει να καταλάβετε.

Σε κάθε άνθρωπο έχουν διαφορετικό τρόπο που αγγίζουν τη βιολογία του, είτε οι πνευματικοί οδηγοί, είτε οι άγγελοι. Ζητήστε να σας δείξουν ξεκάθαρα τον τρόπο που επικοινωνούν μαζί σας για να προσέχετε τα σημάδια. Δεν υπάρχουν συμπτώσεις. Σε καμία περίπτωση στη ζωή μας! Κάθε φορά που κάτι τέτοιο φαίνεται να συμβαίνει, αναζητήστε το βαθύτερο αίτιο του γεγονότος.

Εμείς οι άνθρωποι είμαστε ξεχωριστοί και ο Θεός μας το δείχνει με τόσα πλάσματα που είναι γύρω από τον καθένα και δεν τα βλέπουμε. Μας βοηθάνε, μας καθοδηγούνε... αρκεί να δηλώσουμε την πρόθεσή μας. Δεν είμαστε μόνοι ακόμη και τις στιγμές που η μοναξιά νιώθουμε ότι μας πνίγει. Σκεφτείτε εκείνη τη στιγμή ότι οι πνευματικοί οδηγοί σας είναι δίπλα σας και περιμένουν να επέμβουν μόνο και μόνο με την πρόθεσή σας! Ζητήστε ένα σημάδι εκείνη

Η Φιλία στους ανθρώπους..                                          

                                                                                  

Λένε πως η φιλία είναι ένα είδος έρωτα. Και κάτι παραπάνω. Η φιλία είναι έρωτας χωρίς σεξ αλλά γεννά συναισθήματα το ίδιο δυνατά όπως και ο έρωτας. Φίλος είναι εκείνος που φέρνει στην επιφάνεια την πιο καλή πλευρά μας, την πιο ειλικρινή, την πιο ανιδιοτελή, την πιο ευγενική. Για να διατηρήσει κανείς αυτό το τόσο πολύτιμο συναίσθημα, χρειάζεται να επιστρατεύσει όλη του την ευφυία, όλη του την ενεργητικότητα, όλη του την καλοσύνη, όλη του την ανεκτικότητα, όλη του την πνευματικότητα. Γιατί ο φίλος είναι καθρέφτης του καλύτερου εαυτού του. Γι’ αυτό το να χάσει κανείς ένα φίλο είναι Σα να χάνει ένα από τα προνόμια που του χάρισε η ζωή. Και η απώλεια αυτή είναι πολύ επώδυνη. Υπάρχουν, όμως, και πολλές διάφορες ανάμεσα στην φιλία και τον έρωτα. Από το φίλο σου Δε μπορείς να ζητάς πολλά, γιατί η φιλία είναι μια ελεύθερη σχέση που επιτυγχάνεται με τη συγκατάθεση και των δυο, ενώ ο έρωτας είναι μια σχέση στην οποία εμπλέκεται το πάθος και επομένως συχνά είναι μη ελεγχόμενη.

Συχνά ακόμη και η πιο ισχυρή φιλία μπορεί να περάσει μια μεγάλη δοκιμασία. Αρκεί μια ακραία συμπεριφορά, μια κουβέντα παραπάνω, μια προσβλητική φράση. Πιο είναι το αντίδοτο; Να μάθετε ποιες είναι οι σωστές κινήσεις για να κρατάτε τους φίλους σας. Και να αποφεύγετε τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα. Και αυτό το άρθρο δε μιλάει για το τι είναι φιλία αλλά για το τι ΔΕΝ είναι φιλία. Να θυμόμαστε όλοι μας πάντα λοιπόν ότι φιλία δεν είναι...

Αν χτυπάμε πολύ συχνά την πόρτα του φίλου μας, τότε θα καταλήξουμε απόλυτα εξαρτημένοι από αυτόν. Η φιλία είναι συνάντηση μεταξύ ίσων, ακόμη και αν οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες είναι διαφορετικές. Και αυτό διότι στηρίζεται στην αξιοπρέπεια και Δε μπορεί να επιζήσει αν ο ένας από τους δυο έχει συνεχώς την ανάγκη του άλλου. Σε μια σχέση φιλίας δε γίνεται ανεκτή η έλλειψη ισορροπίας σε θέματα που τον "

Συνήθως προτιμάμε να αφήνουμε τις φιλίες μας να... σέρνονται μέσα στο χρόνο. Όμως, το να βάζουμε τέλος σε μια φιλία όπως και σε μια ερωτική σχέση που έχασαν πια το νόημά τους κάνει καλό. Έχει η φιλία ημερομηνία λήξεως; Η απάντηση είναι ναι! Και η φιλία έχει ημερομηνία λήξεως. Γιατί, όπως κάθε άλλη σχέση ανάμεσα σε δυο ανθρώπους, είναι μια δυναμική και όχι μια στατική κατάσταση, επομένως αλλάζει μέσα στο χρόνο, περνάει από διακυμάνσεις και κάποτε μπορεί να χάσει το νόημα και το λόγο ύπαρξής της. Κι όταν αυτό συμβεί, όσο κι αν μας στενοχωρεί, πρέπει να ρίξουμε την αυλαία. Η φράση «Μια φορά φίλοι, πάντα φίλοι!» είναι πολύ ωραία για να είναι αληθινή. Γιατί οι φιλίες, όπως και οι ερωτικοί δεσμοί, δεν κρατάνε για πάντα. Μερικές φορές, ή μάλλον τις περισσότερες, κάποτε χαλάνε. Κι όταν χαλάσουν, καλό είναι να διακοπούν. Η συντήρηση και η κατανάλωση των «χαλασμένων» προϊόντων βλάπτουν σοβαρά την υγεία μας. Το ίδιο ισχύει και για τις «χαλασμένες φιλίες»: βλάπτουν σοβαρά την ψυχική υγεία μας.                                      

Συνοδοιπόροι στο μεγάλο ταξίδι
Στην εφηβεία έχουμε μεγάλη ανάγκη από φίλους και δίνουμε στις φιλίες μας τεράστιες διαστάσεις και μεγάλη βαρύτητα. Η σχέση με τους φίλους μας καταλαμβάνει σχεδόν όλη μας τη ζωή. Είναι η εποχή που το ενδιαφέρον μας μετατίθεται από την οικογένεια προς τον εξωτερικό κόσμο. Και η φιλία είναι το κλειδί αυτής της μετάβασης, το κλειδί που μας βοηθάει να εξελιχθούμε έξω από το οικογενειακό περιβάλλον και να αντιμετωπίσουμε το άγνωστο μαζί με τα φιλαράκια μας. Ο φίλος της εφηβείας είναι το άλλο μας εγώ, είναι ένα στήριγμα απολύτως απαραίτητο για να κάνουμε τα πρώτα μας βήματα στη ζωή. Γι αυτό και τα συναισθήματά μας για τους φίλους μας είναι τόσο απόλυτα και παθιασμένα. Όμως, καθώς βαδίζουμε χέρι χέρι μαζί τους προς την ενηλικίωσή μας, νιώθουμε το σφίξιμο των χεριών μας να χαλαρώνει και τη φιλία μας να ξεθωριάζει. Τώρα πια έχουμε ανακαλύψει τον κόσμο, έχουμε τοποθετήσει τον εαυτό μας μέσα σε αυτόν. Δεν έχουμε πια ανάγκη από εξωτερική βοήθεια, γιατί νιώθουμε δυνατοί, ούτε αναζητάμε στο βλέμμα του άλλου την επιβεβαίωση. Ο κύκλος της φιλίας αρχίζει να κλείνει. Η οικογένεια επανέρχεται σε πρώτο πλάνο, η δική μας αυτή τη φορά και όχι των γονιών μας. Η φιλία λειτούργησε σαν βάρκα που μας μετέφερε από την όχθη της εφηβείας στην όχθη της ενήλικης ζωής. Οι μέχρι χθες φίλοι, που ένιωθαν την ανάγκη να μοιράζονται το καθετί στη ζωή τους, κάθε καινούρια εμπειρία, να εκμυστηρεύονται ο ένας στον άλλο τις πιο μύχιες σκέψεις τους, να ανταλλάσσουν απόψεις και να δίνουν ο ένας στον άλλο συμβουλές, να τρέχουν στο κάλεσμα του άλλου για βοήθεια και συμπαράσταση ή απλώς για να περάσουν μαζί την ώρα τους, αργά αργά, χωρίς να το αντιληφθούν, αρχίζουν να απομακρύνονται. Ο λόγος ή οι λόγοι άλλες φορές είναι πιο φανεροί, άλλες λιγότερο.

Ένας κύκλος ζωής κλείνει                                                         

Συνήθως μια δραματική αλλαγή στη ζωή του ενός ή του άλλου σηματοδοτεί την αρχή του τέλους. Ο ένας παντρεύεται, ο άλλος όχι. Ο ένας αποκτάει παιδιά, ο άλλος όχι. Η εμφάνιση ενός καινούριου φίλου στη ζωή του ενός ή του άλλου, η αλλαγή του τόπου διαμονής και γενικότερα του τρόπου ζωής του ενός ή του άλλου και άλλα γεγονότα που ανατρέπουν τον παγιωμένο τρόπο ζωής τους λειτουργούν καταλυτικά και για τη φιλία τους. Αργά ή γρήγορα συνειδητοποιούμε ότι αυτό που μας συνδέει με τους φίλους της εφηβείας μας είναι μονάχα μια ανάμνηση, ενώ κατά τα άλλα μιλάμε ο καθένας τη δική του γλώσσα.

Φίλος, σημείο αναφοράς                                                       

Η φιλία, όπως και ο έρωτας, εξελίσσεται από την εξιδανίκευση στην απογοήτευση. Όσο πιο μεγάλες είναι οι προσδοκίες που έχουμε από το φίλο μας, όσο πιο έντονα είναι τα συναισθήματά μας γι αυτόν, τόσο πιο μεγάλη είναι η συντριβή που νιώθουμε όταν η φιλία τελειώνει. Τις περισσότερες φορές, χωρίς να το καταλάβουμε, δημιουργείται ανάμεσα σε μας και στο φίλο μας μια απόσταση, που συνήθως οφείλεται στο γεγονός ότι κάποιος από τους δυο ή και οι δυο αλλάξαμε. Άλλες, πάλι, φορές νιώθουμε προδομένοι, γιατί εκείνος δεν στάθηκε στο ύψος της φιλίας μας ή στο ύψος της εικόνας που εμείς είχαμε γι αυτόν.

Η φιλία είναι μια σιωπηρή συμφωνία ισότητας και αμοιβαιότητας, και ένα στραβοπάτημα του ενός αρκεί για να χαλάσει το «συμβόλαιο». Το να χάνεις ένα φίλο πονάει πολύ. Γιατί οι φίλοι ζουν μέσα στη σφαίρα της οικειότητας κι εκφράζονται μέσα από τα μύχια της καρδιάς τους. Αλλά πιο πολύ πονάει γιατί μέσα στο μυαλό μας δεν είχε περάσει ποτέ η σκέψη ότι η φιλία μπορεί να τελειώσει. Ο μύθος του φίλου για μια ζωή τείνει να αντικαταστήσει το μύθο του έρωτα για μια ζωή και επειδή ο παντοτινός γάμος αποτελεί πλέον μια μη ρεαλιστική προοπτική, η φαντασίωση της παντοτινής φιλίας προβάλλει πιο αναγκαία από ποτέ.

Ο φόβος της ρήξης                                                              

Όσα φέρνει ο χρόνος                                                      

Γράψτε εγκαίρως το τέλος                                             

*Αν όταν βρίσκεστε με ένα φίλο σας, νιώθετε πλήξη          

*Αν δεν τον καταλαβαίνετε ή δεν σας καταλαβαίνει                                                       

*Αν η οικειότητα έχει αντικατασταθεί από τυπικότητα

*Αν δέχεστε κάθε πρόσκληση από υποχρέωση

*Αν σας κάνει συχνά παράπονα ότι «χαθήκατε»

*Αν δυσκολεύεστε να του πείτε αυτό που σκέφτεστε

*Αν δεν νιώθετε πια την ανάγκη να του εκμυστηρευτείτε πολύ προσωπικά σας πράγματα

*Αν αδιαφορείτε για το τι του συμβαίνει ή το ενδιαφέρον σας είναι μόνο τυπικό

*Αν αναγκάζεστε συνεχώς να δικαιολογείστε και να του δίνετε εξηγήσεις για κάτι που κάνατε ή δεν κάνατε ...είναι καιρός να αποχαιρετήσετε αυτή τη φιλία για πάντα.                                                               

 Η γυναίκα μου μού πρότεινε να βγω με άλλη γυναίκα.

ʽΓνωρίζεις πολύ καλά πως την αγαπάςʼ μου είπε μια μέρα ξαφνιάζοντάς με.
ʽΗ ζωή είναι πολύ σύντομη, αφιέρωσέ της χρόνο.ʼ

ʽΜα εγώ ΕΣΕΝΑ αγαπώʼ της είπα έντονα.
ʽΤο ξέρω. Εξίσου όμως αγαπάς κι εκείνη.ʼ

Η άλλη γυναίκα, την οποία η γυναίκα μου ήθελε να επισκεφθώ, ήταν η μητέρα μου, χήρα εδώ και χρόνια. Όμως οι απαιτήσεις της δουλειάς και των παιδιών με ανάγκαζαν να την επισκέπτομαι αραιά και που.ʼ

Εκείνο το βράδυ της τηλεφώνησα και την προσκάλεσα έξω σε δείπνο και μετά για κινηματογράφο.
ʽΤι συμβαίνει; Είσαι καλά;ʼ με ρώτησε.

Η μητέρα μου είναι από τους ανθρώπους που εκλαμβάνει ένα νυχτερινό τηλεφώνημα ή μια αναπάντεχη πρόσκληση ως αρχή κακών μαντάτων.

ʽΝόμιζα πως θα ήταν καλή ιδέα να περνούσαμε λίγο χρόνο μαζίʼ της απάντησα. ʽΟι δυο μας μόνοι… Τί λες;ʼ

Σκέφθηκε λιγάκι και απάντησε: ʽΘα το ήθελα πολύ.ʼ

Εκείνη την Παρασκευή, καθώς οδηγούσα μετά το γραφείο για να πάω να την πάρω, αισθανόμουν περίεργα. Ήταν ο εκνευρισμός που προηγείται ενός ραντεβού… Και πώς τα φέρνει η ζωή, όταν έφθασα στο σπίτι της, παρατήρησα πως και η ίδια ήταν φοβερά συγκινημένη!

Με περίμενε στην πόρτα φορώντας το παλιό καλό παλτό της, είχε περιποιηθεί τα μαλλιά της και ήταν ντυμένη με το φόρεμα με το οποίο είχε εορτάσει την τελευταία επέτειο του γάμου της. Το πρόσωπό της χαμογελούσε, ακτινοβολούσε φως, όπως το πρόσωπο ενός αγγέλου.

ʽΕίπα στις φίλες μου ότι θα βγω με το γιο μου και όλες τους συγκινήθηκανʼ μου είπε καθώς έμπαινε στο αυτοκίνητό μου. ʽΔεν μπορούν να περιμένουν μέχρι αύριο για να μάθουν τα πάντα για τη βραδυνή έξοδό μας.ʼ

 Πήγαμε σε ένα εστιατόριο όχι από τα καλά, αλλά με ζεστή ατμόσφαιρα. Η μητέρα μου με έπιασε από το μπράτσο σαν να ήταν ΄Η Πρώτη Κυρία της χώρας.΄
Μόλις καθήσαμε, έπρεπε εγώ να της διαβάσω τον κατάλογο με τα φαγητά. Το μόνο που ΄έπιαναν΄ τα μάτια της ήταν κάτι μεγάλες φιγούρες.

Μόλις έφθασα στη μέση του καταλόγου, σήκωσα το πρόσωπό μου. Η μαμά μου καθόταν στην άλλη άκρη του τραπεζιού και με χάζευε. Ένα νοσταλγικό χαμόγελο πέρασε από τα χείλη της.

ʽΕγώ ήμουν αυτή που σου διάβαζε τον κατάλογο, όταν ήσουν μικρός, θυμάσαι;ʼ

ʽΉρθε η ώρα, λοιπόν, να ξεκουραστείς και να μου επιτρέψεις να σου ανταποδώσω τη χάρηʼ απάντησα.

Κατά τη διάρκεια του γεύματος είχαμε μια ευχάριστη συζήτηση, τίποτα το εξαιρετικό, απλά το πώς περνάει ο καθένας μας κάθε μέρα.

Μιλούσαμε για ώρες, που τελικά χάσαμε την ταινία στον κινηματογράφο.
ʽΘα βγω μαζί σου την επόμενη φορά, αν μου επιτρέψεις να κάνω εγώ την πρότασηʼ μου είπε η μητέρα μου καθώς την επέστρεφα στο σπίτι. Την φίλησα, την αγκάλιασα.

ʽΠώς πήγε το ραντεβού;ʼ θέλησε να μάθει η γυναίκα μου μόλις μπήκα στο σπίτι εκείνο το βράδυ.
ʽΠολύ όμορφα, σ΄ευχαριστώ. Περισσότερο κι απ΄ό,τι περίμενα.ʼ της απάντησα.

Μερικές μέρες αργότερα η μητέρα μου ΄έφυγε΄ από ανακοπή της καρδιάς. Όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα, δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα.

Λίγο καιρό μετά, έλαβα έναν φακέλο από το εστιατόριο όπου είχαμε δειπνήσει η μητέρα μου κι εγώ. Μέσα είχε ένα σημείωμα που έγραφε:

ʽΤο δείπνο είναι προπληρωμένο. Ήμουν σχεδόν βέβαιη πως δεν θα μπορούσα να παρευρεθώ, κι έτσι πλήρωσα για δύο άτομα, για σένα και τη σύζυγό σου. Δεν θα μπορέσεις ποτέ σου να αισθανθείς τί σήμαινε εκείνη η βραδιά για μένα. Σε αγαπώ!ʼ

Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα τη σπουδαιότητα του να είχα πει εγκαίρως ʽΣΕ ΑΓΑΠΩʼ.
Συνειδητοποίησα ακόμη τη σπουδαιότητα του να δίνουμε στους αγαπημένους μας το χρόνο που τους αξίζει. Τίποτα στη ζωή δεν είναι και δεν θα είναι πιο σημαντικό από την οικογένεια σου. Αφιέρωσε χρόνο σ΄αυτούς που αγαπάς, γιατί αυτοί δεν μπορούν να περιμένουν.

Εάν ζει η μητέρα σου
………. Απόλαυσε τη στιγμή.

Εάν δεν ζει
…………………….. Να τη θυμάσαι.

Εάν έχεις μητέρα
……………. Προώθησε αυτό το μήνυμα.
Αμέσως θα κάνεις κάποιον να αισθανθεί κάτι για κάποια που ξέχασε, για αυτό το υπέροχο ον που αποκαλείται… ΜΗΤΕΡΑ!

Και να θυμάσαι πάντοτε:

Ο χρόνος ποτέ δεν συγχωρεί!

Ούτε μπορεί να γυρίσει πίσω!

Λόγια αγάπης...

* 'Όταν με χρόνια με καιρούς θα σβήσει το όνομα μου, θα μείνουν για ενθύμιο τούτα τα γράμματα μου. Να σου θυμίζουν τις στιγμές, της πλήρης ευτυχίας και τις αξέχαστες στιγμές, αυτής της ηλικίας. Για να κοιτάζεις κάποτε στα μαλλιά σου χιόνια, γιατί γοργά διαβήκανε τα παιδικά σου χρόνια.

Χωρίς να βάλω υπογραφή γνωρίζεις ποιος σου γράφει.  Αυτός που πάντα σ' αγαπά και δεν θα σε ξεχάσει.

* Η αγάπη είναι δικαίωμα του καθενός, κανείς όμως δεν μπορεί να σου τη στερήσει, θέλει όμως προσοχή! Γι' αυτό αγάπα ότι αξίζει! Μόνο πρόσεχε ότι αξίζει πονάει...!

* Αγάπη, αγάπη, αγάπη μια λέξη που πολλοί άνθρωποι λένε τόσο απλά χωρίς να ξέρουν τι πραγματικά είναι. Ψάχνουν να βρουν ένα συναίσθημα τόσο δυνατό και τόσο αληθινό μέσα στο μίσος και στην κακία των ανθρώπων που δεν ερωτεύτηκαν ποτέ γιατί αν είχαν νιώσει κάτι έστω για ένα λεπτό τώρα δεν θα υπήρχε μίσος! Αγάπη για μένα είναι κάτι απίστευτο, κάτι μαγικό που σε κάνει να πετάς στα σύννεφα χωρίς να σε νοιάζει τι θα πει ο καθένας που σε βλέπει να ονειροπολείς. Αγάπη είναι να βλέπεις το άλλο σου μισό και να σε πιάνει ένας κόμπος στην καρδιά χωρίς να ξέρεις γιατί συμβαίνει αυτό. Να τον κοιτάζεις στα μάτια και να βυθίζεσαι στον παράδεισο της καρδιάς του, να τον φιλάς και να νιώθεις ότι αυτή η στιγμή δεν θα τελειώσει ποτέ, ότι αυτό το υπέροχο όνειρο που σε σαγηνεύει και σε παρασύρει στα μονοπάτια του μυαλού του, θα κρατήσει μια ζωή γεμάτη εμπιστοσύνη και δύναμη για να ξεπεράσεις κάθε εμπόδιο...

* Αγάπη είναι να'χεις όλο τον ουρανό και να αγαπάς ένα αστέρι. Να'χεις όλο τον ωκεανό και ν'αγαπάς μία σταγόνα. Να'χεις όλο το κόσμο και ν'αγαπάς μόνο έναν: Εσένα!!

_Ψιθύρισα πριν λίγο σ' αγαπώ και το κύμα με τον παφλασμό του μου χαμογέλασε. Ψιθύρισα πριν λίγο σ' αγαπώ και ο ήλιος σταμάτησε τη δύση του. Ψιθύρισα πριν λίγο σ' αγαπώ και τα αστέρια φαίνονται χιλιάδες φορές πιο λαμπερά. Ψιθύρισα πριν λίγο σ' αγαπώ και γέμισα ζωή. Σου ψιθυρίζω τώρα σ' αγαπώ για να θυμάσαι πως μια καρδιά κτυπά επειδή υπάρχεις εσύ.

 _Του είπα "Σ' αγαπώ" και εκείνος γέλασε. Του είπα "Σε μισώ" και εκείνος αδιαφόρησε. Του είπα "Φεύγω" και εκείνος έκλαψε. Τον ρώτησα "Γιατί κλαις" και μου είπε "Σ' αγαπώ!!

* Aν νιώσεις σαν να σε παίρνει κάποιος αγκαλιά, μην τρομάξεις! Είναι το αγγελάκι που σου έστειλα για να σε προσέχει όταν κοιμάσαι! Να τ'αγαπάς !

* Χθες βράδυ ήρθε ο Θεός στον ύπνο μου και μου είπε ότι έριξε έναν άγγελο στη γη. Μήπως χτύπησες;

* Ο ήλιος ζεσταίνει τη γη η φωτιά τους ανθρώπους και η αγάπη σου εμένα. Αν κοιμάσαι, άσε με να 'ρθω στο όνειρό σου. Αν διασκεδάζεις, άκουσε το τραγούδι και πιες ένα ποτό και για μένα. Αν σου λείπω έστω και λίγο πες το μου να το ξέρω!

* Σαν πέφτει η νύχτα όλα χάνονται, όλα σκοτεινιάζουν κι όμως κάτι μένει ζωντανό! Μια γλυκιά καληνύχτα! Καληνύχτα λοιπόν ναι η σκέψη μου να ζωντανεύει τα όνειρα σου!

* Σε φαντάζομαι να είσαι χωρίς τη δική μου παρουσία όπως είμαι εγώ χωρίς τη δική σου. Όταν δεν είμαστε μαζί... οι καλύτερες ευχές μου είναι ακόμα για σένα. Εύχομαι να μοιραζόμασταν τις περιπέτειές σου θέλοντας να ενώσουμε τις καρδιές μας, έχοντας ανάγκη να βγάλουμε στην επιφάνεια αυτό που κρατάμε ζεστό μέσα μας. Όταν δεν είμαστε μαζί... φαίνεται πως περνώ τον χρόνο μου ευχόμενη ότι είμαστε παρέα!!!

* Μακάρι να είχα τη δύναμη, να έρθω ένα βράδυ, στο όνειρο σου, να σε πιάσω απ' το χέρι και να περπατήσουμε μαζί να ανεβούμε τις σκάλες του ουρανού και να φτάσουμε ψηλά μέχρι τ' αστέρια. Να ανεβούμε πάνω στο πιο λαμπερό και να μας πάει στο φεγγάρι και εκεί όπως θα βλέπουμε τη γη από ψηλά, να σου πω στη χαρίζω!

* Όταν κλείνω τα μάτια σε ονειρεύομαι σε ονειρεύομαι να με κρατάς αγκαλιά να με φιλάς... Να μ' αγαπάς... Αλλοτε όταν σου μιλάω πετάω, πετάω στον ουρανό με μοναδικό προορισμό εσένα, σου μιλάω και σου λέω ένα πράγμα αγάπη μου σ' αγαπώ, σ' αγαπώ τρελά αληθινά και πολύ-πολύ βαθιά...

* Σε σκέφτομαι συνέχεια και δε μπορώ να κοιμηθώ...! Σε λατρεύω, σε χρειάζομαι, σε νοιάζομαι, σε αγαπώ...!!! Φιλάκια άπειρα στην πιο τέλεια φατσούλα του κόσμου... Την δικιά σου...!!!

* Στα δυο σου μάτια βρήκα τη λάμψη που πάντα έψαχνα. Στα χείλη σου τη γλύκα που αναζητούσα. Στο πρόσωπό σου την ομορφιά της άνοιξης και την καρδιά που ζητούσα!

* Είσαι λουλούδι που όμοιο δεν ζει, λέγεσαι αγάπη μοναδική, σε ποτίζω με όνειρα, ανθίζεις σε κάθε ανάσα, μυρίζεις σε κάθε λέξη, και ζεις όσο χτυπάει η καρδιά μου... Είσαι το φεγγάρι που φλερτάρουν τ' αστέρια, το δειλινό που ερωτοτροπεί ο ήλιος και το όνειρο που πλάθει το κύμα, καθώς το παίρνει η παλίρροια...

* Λένε πως τα αστέρια είναι οι άγγελοι που χαμογελούν και φωτίζουν τη γη. Όταν τα κοίταξα κατάλαβα ότι κάτι τους λείπει... Κάτι που το έχω εγώ... Εσένα να φωτίζει την καρδιά μου!

* Τη στιγμή που θα έχεις στην καρδιά σου αυτό το εξαιρετικό πράγμα που λέγεται αγάπη, και θα νιώσεις το βάθος, την αγαλλίαση και την έκστασή του θα ανακαλύψεις ότι για σένα ο κόσμος μεταμορφώνεται! Έτσι μεταμορφώθηκε και ο κόσμος μου κοντά σου. Σε λατρεύω, θα σε λατρεύω μια ζωή.

* Μέσα στου ονείρου τα ταξίδια όπου εσύ με οδηγείς τράβα μπροστά σε ακολουθώ και μην φοβάσαι κοντά σου θα 'μαι σα χρειαστείς κάτι να έχεις από εμένα κάτι δικό μου να κρατηθείς

* Πάλι του φιλιού σου να ΄χα μια στιγμή μες τα χείλη σαν αλήθεια ακριβή το παράπονο κεντάει στο γαλανό τραγουδάκι που θα 'ρθώ να σου το πω.

* Για 'μένα είσαι το πιο όμορφο τριαντάφυλλο του κόσμου! ʼσε με να γίνω το ύδωρ που θα σε δροσίσει από τη δίψα του έρωτα! Οι ηλιαχτίδες που θα σε ξυπνάνε κάθε πρωί! Το χώμα που θα σε στηρίζει σε όλη σου τη ζωή! Ασε με να σε αγαπήσω για να μπορέσεις να ανθίσεις κι εσύ!!!

* Μωράκι μου κλείσε τα ματάκια σου... άφησε το κορμί και την αθώα σκέψη σου να δοθούν στη μαγεία της νύχτας! Ραντεβού στην πύλη των ονείρων... μην αργήσεις! Καληνύχτα.

* Δειλά να κοιτάζω στο βάθος του δρόμου και να προσμένω τ' ακριβά μάτια σου... Τ' όνομα σου γραμμένο σε μαγικό δαχτυλίδι, ήσουν Ιθάκη και εγώ πάντα στο ταξίδι. Καληνύχτα...

* Από την πρώτη στιγμή που σε είδα σε ερωτεύτηκα, ξέρω ότι αυτό που ξεκινήσαμε δεν θα βγει πουθενά, δεν έχουμε μέλλον, όμως είμαι μαζί σου γιατί σε αγαπάω, γιατί ενώ μπορώ να κρυφτώ από όλο τον κόσμο δεν μπορώ να κρυφτώ από τον ίδιο μου τον εαυτό!

* Καρδούλα μου, όταν μου στέλνεις μήνυμα με κανείς να μοιάζω σαν παγωτό γρανίτα φράουλα έξω απ' το ψυγείο μια καυτή μέρα του Αυγούστου... Πιο απλά... λιώνω!!

* Σε λαχταρούσα από την πρώτη στιγμή που σε είδα. Λαχταρούσα την αγκαλιά σου, τα μαγεμένα σου φιλιά. Εκείνος ο σταθμός είναι ακόμα χαραγμένoς μέσα στο μυαλό μου. Σε ευχαριστώ για τις στιγμές που μου 'χεις χαρίσει. Σ' αγαπάω πολύ i love you!!

* Θα ήθελα να ήμουν σοκολάτα! Να με έγλυφες, να έλιωνα για σένα! Να άγγιζα τα χείλη, τη γλώσσα, το κορμί σου και με τη γεύση μου να γλυκαίνω τη ζωή σου.

 * Ότι ωραίο και αν ζω, όσο όμορφη και να είναι η θέα που αντικρίζω, όσο όμορφοι και να είναι οι ήχοι μιας μουσικής, η αξία τους χάνεται αν δεν είσαι εσύ δίπλα μου, σε λατρεύω!

* Θα φύγω με τη σκέψη μου απάνω σου, θα την αφήσω, να πω πως κάτι ξέχασα και να               ξαναγυρίσω                                                                                                                                                                                                                                                          

    Έχεις ποτέ φέρει στο μυαλό σου το ερώτημα: «Τώρα έχω ερωτευτεί;». Δεν είναι μία απλή ερώτηση. Αυτό που σε κάποιον φαίνεται ως αγάπη σε κάποιον άλλο φαίνεται ως έλξη. Κάποιοι ερωτεύονται κεραυνοβόλα αρκετές φορές, πολλοί μάλιστα και με κάθε ωραία γυναίκα που γνωρίζουν, ενώ κάποιοι άλλοι δυσκολεύονται να φέρουν στη μνήμη τους μία περίπτωση που να ένιωσαν ερωτευμένοι. Για να απαντήσουμε στο ερώτημα, λοιπόν, πρέπει πρώτα να διαπιστώσουμε τι είναι έρωτας, πότε αρχίζει και πότε τελειώνει.  

Ένα από τα αισθήματα που πολλοί συγχέουν με τον έρωτα είναι το πάθος. Τι είναι πάθος; Ένα πολύ δυνατό, έντονο αίσθημα φυσικής έλξης για ένα άλλο πρόσωπο. Το πάθος έχει κυρίως σεξουαλικό χαρακτήρα. Η έλξη είναι επιφανειακή, βασισμένη σε στιγμιαία. Συχνά, έχουμε πάθος για άτομα τα οποία δεν γνωρίζουμε τόσο καλά, άτομα που ακόμα έχουμε τη δυνατότητα να τα φαντασιωνόμαστε. Οι άνθρωποι συχνά συγχέουν τις λέξεις πάθος και έρωτας. Είναι χαρακτηριστική η έκφραση «ερωτεύτηκε από την πρώτη μάτια». Στην πραγματικότητα το αίσθημα αυτό είναι πάθος και όχι έρωτας. Το πάθος αναφέρεται στη φυσική έλξη και αφορά μόνο αυτή. Για ένα άτομο που το γνωρίζουμε ελάχιστα νιώθουμε μόνο φυσική έλξη. Ο έρωτας είναι κάτι πολύ περισσότερο και αναπτύσσεται στο πλαίσιο μίας σχέσης.

Ο έρωτας βασίζεται στην έγνοια για το άλλο άτομο, τη φιλία, την αφοσίωση και την ειλικρίνεια. Όταν ερωτεύεσαι είναι νιώθεις ένα άτομο σαν κομμάτι του εαυτού σου και μία διαρκή έλξη γι΄αυτό. Ο έρωτας είναι ένα κοινό αίσθημα που μοιράζονται δύο άτομα που ενδιαφέρονται πραγματικά για την ευτυχία του άλλου. Ο έρωτας δεν γνωρίζει ζήλια, έχθρα ή πειραματισμούς. Ο έρωτας είναι ένα θετικό αίσθημα. Αν οδηγείται από απιστία, ζήλια, ανασφάλεια ή κακία τότε δεν πρόκειται για έρωτα αλλά για ένα κακό του αντίγραφο.

Έρωτας είναι να παραδίδεις την καρδιά σου σε ένα άλλο άτομο και να νιώθεις την ασφάλεια ότι θα την μεταχειριστεί καλύτερα από ότι εσύ. Οτιδήποτε λιγότερο δεν είναι έρωτας αλλά έλξη, πάθος, βαθιά φιλία.

Δεν είναι εύκολο να καταλάβεις ότι έχεις ερωτευτεί, υπάρχουν όμως κάποιες ενδείξεις που μπορεί να σημαίνουν την αρχή ενός έρωτα. Αν συμφωνείς με 7 από τις 9 προτάσεις τότε πιθανότατα ο φτερωτός θεός σου έχει ρίξει τα βέλη του.                                                                                                                                                                                                                                  

1. Το άτομο για το οποίο νοιάζεσαι σε κάνει να αισθάνεσαι ξεχωριστός-ή και καλά με τον εαυτό σου.

2. Αν και όταν αισθάνεσαι ζήλια αμέσως ξεθυμαίνει. Εμπιστεύεσαι τον σύντροφό σου ότι δεν θα σε προδώσει και δεν θα πληγώσει τη σχέση σας.

3. Ο σύντροφός σου, σου είπε ότι νιώθει τα ίδια βαθιά αισθήματα για σένα και εσύ δεν αμφιβάλλεις γι΄ αυτό.

4. Τίποτα δεν σου δίνει περισσότερη ηρεμία από το να βρίσκεσαι με τον σύντροφό σου.

5. Όταν μαλώνετε με τον σύντροφό σου, τα ξαναβρίσκετε μέσα σε λίγες ώρες και συμφωνείτε και οι δύο ότι τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από το να μπορείτε να εκφράζετε τα πραγματικά σας αισθήματα(ακόμα και αν αυτό δημιουργούσε προβλήματα κάποιες φορές).

6. Ο σύντροφός σου ποτέ δεν σου ζητάει να διαλέξεις ανάμεσα σε εκείνον/ η και τις υποχρεώσεις προς την οικογένεια και τους φίλους σου - Όταν εσύ επιλέγεις εκείνον/ η πάντα έχεις ένα καλό λόγο και πάντα είναι δική σου απόφαση και μόνο, και ποτέ υποχρέωση.

7. Ούτε εσύ, ούτε ο σύντροφός σου, νιώθετε την ανάγκη να δοκιμάσετε τα αισθήματα ή την πίστη του άλλου.

8. Είσαι περισσότερο ο «εαυτός σου» όταν είσαι με τον σύντροφό σου παρά όταν είσαι με οποιονδήποτε άλλο.

9. Το σεξ είναι μία αμοιβαία επιθυμία και συμφωνία, χωρίς το παραμικρό ίχνος προσποίησης ή υποχρέωσης.

Δεν κατάλαβες ακόμη αν έχεις ερωτευτεί; Ίσως τότε σου αρκεί να ξέρεις ότι για πολλούς ο έρωτας είναι το πιο όμορφο και αγνό πράγμα στον κόσμο. Δεν τον περιγράφεις, τον ζεις